Θα μπήξω ένα αγκάθι στην κάλπη

Στην πλέον τραγελαφική εκλογική διαδικασία των τελευταίων δεκαετιών, που γίνεται κάτω από τρομοκρατικά διλήμματα και με ελάχιστα προσχήματα αντιπροσώπευσης, αποφάσισα ότι δεν πρέπει να λείψω ως ψηφοφόρος. Όχι βέβαια γιατί πιστεύω στο αστείο αυτό πανηγύρι «λαϊκής έκφρασης» που γίνεται άπαξ και το αποφασίσει η εκάστοτε εξουσία, με τους όρους που η ίδια ορίζει και με την πασιφανή λογική «ρίξε κάτι στην κάλπη και γύρνα σπίτι σου, μέχρι να σου ξαναπώ εγώ». Αλλά ακριβώς γιατί, ειδικά αυτή τη στιγμή, οι εκλογές αποτελούν το bug του συστήματος. Αυτό το μικρό αγκάθι που δεν μπορεί να βγάλει από την πατούσα του το γιγαντωμένο σύστημα εξουσίας. Και προσωπικά θέλω να του το μπήξω ακόμη βαθύτερα.

Το σκεπτικό μου, όπως θα δεις παρακάτω, είναι απλό και ολοσδιόλου… οπορτουνιστικό.

Δεν περιμένω τίποτε από μία εκλογική διαδικασία σε ό,τι αφορά τον πολυπόθητο κοινωνικό μετασχηματισμό, που θα οδηγούσε σε μία πραγματικά πολιτική ανατροπή. Αντιθέτως, οι εκλογές συνήθως αποτελούν οπισθοδρόμηση στην εξέλιξη της κοινωνίας, καθώς γίνονται κατά παράδοση με όρους δημαγωγίας, απύθμενης υποκρισίας και ανερυθρίαστης απάτης. Το δε σύστημα εξουσίας έχει όλα τα εργαλεία να διαχειριστεί σχεδόν οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Προσοχή όμως: σχεδόν οποιοδήποτε.

Δεν ξεχνώ

Ζήσαμε πάνω από δύο χρόνια το σουρεαλισμό της πιο προσχηματικής εκπροσώπησης που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε ήδη τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του να αντιστρέψει το προεκλογικό του πρόγραμμα, που εκ των πραγμάτων αποτελεί ένα είδος συμβολαίου με τους ψηφοφόρους του. Αλλά και να μας τρίψει στα μούτρα, με τη βοήθεια όλου του μιντιακού κατεστημένου και ουκ ολίγων τυχάρπαστων αστικοδημοκρατών (σ.σ. από αυτούς που θεωρούν καλή τη δημοκρατία μόνο όταν «κερδάει η ομάδα»), ότι έχει πλατιά λαϊκή νομιμοποίηση.

Ενδιαμέσως, κάθε μορφή λαϊκού ελέγχου της εξουσίας, μέσω των μοναδικών εργαλείων που επιτρέπει το σύστημα να υπάρχουν (και αυτά προσχηματικά), δηλαδή τις συγκεντρώσεις, τις διαδηλώσεις, τις εργατικές κινητοποιήσεις και τις απεργίες, καταπνίγηκε είτε στο χημικό είτε στην παγερή αδιαφορία. Και αυτή η τελευταία είναι πολύ χειρότερη από το ρόπαλο του αστυνομικού στο κεφάλι του ανώνυμου πολίτη που εκλιπαρεί «μην με χτυπήσεις». Αυτή η νοοτροπία της κατοχής της εξουσίας χωρίς να δίνω πουθενά λόγο και χωρίς να ακούω κανέναν είναι που δεν αντέχεται. Νοοτροπία που το ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτήν την -σχεδόν- τριετία, έκανε σημαία του στον τρόπο που άσκησε τη διακυβέρνησή του.

Η κάλπη κολάρο

Αφού έκαναν όσα περισσότερα μπορούσαν για να μην ενεργοποιηθεί το bug των εκλογών. Αφού πρωτύτερα περιόρισαν, απαγόρεψαν, έδειραν, αδιαφόρησαν, πάσαραν εσωτερικά την εξουσία, διόρισαν ακόμη και πρωθυπουργό έναν τραπεζικό υπάλληλο (σ.σ. ναι, ξέρω, ο Παπαδήμος δεν είναι τραπεζίτης, είπε ο θείος Πάσχος κι έβαλε τα παιδάκια για ύπνο). Τώρα φτάνουν μπροστά στην ελάχιστη στιγμή που χάνουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο πάνω στη διαχείριση του πολιτεύματος. Τη στιγμή που μπαίνει η αγκίθα στη φτέρνα.

Αυτή τη στιγμή θα μπορούσα να αδιαφορήσω. Θα μπορούσα να αποδεχτώ το προφανές συμπέρασμα ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε (ειδάλλως θα ήταν παράνομες) και να μην συνεχίσω να νομιμοποιώ το θέατρο αυτό με τη συμμετοχή μου. Προτιμώ όμως να το δω από την άλλη πλευρά. Όταν οι ηγεμόνες μου δίνουν ένα ελάχιστο εργαλείο για να τους ζορίσω δεν θα το χαρίσω. Αντιθέτως θα το πάρω και θα κοιτάξω να πολλαπλασιάσω τη αποτελεσματικότητά του, όσο καλύτερα μπορώ. Να απορρυθμίσω τους ολιγάρχες που τα έχουν όλα τακτοποιημένα και θεωρούν -με ποδοσφαιρικούς όρους- ότι μπορούν να βάζουν συνέχεια γκολ, με ενδιάμεσες πασούλες, στο αποτελεσματικότατο σύστημα της Μπαρτσελόνα. Σφήνα λοιπόν σε μία ακόμη επιχειρούμενη πάσα.

Μη βιαστείς φίλε μου να με κατηγορήσεις ότι κινούμαι με βάση τη στείρα άρνηση. Άρνηση είναι η διαρκής συντήρηση της μούχλας, για να μην “χαθεί ο έλεγχος”. Προσωπικά, δεν μπορώ να διανοηθώ ένα μέλλον που αυτή η απροκάλυπτα ολοκληρωτική μορφή εξουσίας λάβει μία ακόμη προσχηματική νομιμοποίηση. Ακόμη και ένα ενδεχόμενο απροσδιόριστο μπάχαλο της επόμενης ημέρας, φαντάζει απείρως πιο δελεαστικό από την επικράτηση ενός αρχηγομανή φασίστα που ομολογεί στα έδρανα της βουλής ότι «χωρίς τις Αγορές δεν θα υπήρχε Σύνταγμα» και ενός βαθιά επαρχιώτη ταγματασφαλίτη με κοστούμι που θέλει να «ανακαταλάβει το άστυ». Αδιανόητο αύριο, για όποιον έχει ένα δράμι μυαλό απαρτιζόμενο από άκαφτα ακόμη εγκεφαλικά κύτταρα.

Μετρώντας κουκιά

Έλα όμως που, όπως είπα παραπάνω, η εξουσία μπορεί αν διαχειριστεί σχεδόν οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Από το εκλογικό μέτρο του 3%, έως το νόμο Σκανδαλίδη-Παυλόπουλου και που θα έκανε τον Κλεισθένη να φάει τα άντερα του Σόλωνα βουτηγμένα σε λαδόξυδο, τα πάντα είναι στημένα έτσι ώστε να διασφαλίζεται η εξουσία της πλασματικά πλειοψηφικής μειοψηφίας. Βάλε κι από δίπλα μία βαθιά εδραιωμένη κομματική πελατεία που έχει στηθεί στα τόσα χρόνια αλλαξοκωλιάς της διακυβέρνησης. Εκείνον τον αδιάσπαστο πυρήνα του 20-30% του εκλογικού σώματος που έχουν τόση σχέση με την έννοια αστική δημοκρατία όσο ο βιαστής με τη σεξουαλική απελευθέρωση. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατο να μην μετρήσεις κουκιά, πριν φτάσεις στην κάλπη.

Τα δικά μου κουκιά τα μέτρησα. Έχω υπόψην μου τον τρόπο που μπορεί, μέσα από την κάλπη, το αγκάθι να χωθεί αρκετά βαθιά ώστε να τρυπήσει φλέβα στο πόδι των αυτοκρατορίσκων. Αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα που θέλω να θίξω εδώ. Ο καθένας ας μετρήσει τα δικά του κουκιά κι ας αποφασίσει. Τρεις-τέσσερις σκέψεις παραθέτω ειδικά για την αναγκαιότητα συμμετοχής σε αυτές τις εκλογές, λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Το σκεπτικό μου είναι απλό: τώρα, αυτή τη στιγμή, το δίδυμο της πολιτικής εξουσίας των τελευταίων σαράντα ετών πρέπει να σπάσει. Και θα σπάσει.

Zaphod

Υ.Γ. Δεν έβαλα καθόλου το ενδεχόμενο της εισόδου της Χρυσής Αυγής στη βουλή και την αποτροπή του (με στενά αριθμητικούς όρους) διά της συμμετοχής. Είναι πράγματι σημαντικό, αλλά σε αυτήν τη φάση όχι τόσο κρίσιμο όσο φαίνεται. Δυστυχώς η ναζιστικοποίηση της κυρίαρχης άποψης, εκείνης δηλαδή που εκφράζει το λεγόμενο “πολιτικό κέντρο” έχει ήδη επέλθει. Και όχι από τα κουρεμένα χουλιγκάνια του Μιχαλολιάκου, αλλά από το υπουργικό συμβούλιο του Παπαδήμου, τους (εθνικο)σοσιαλιστές του Βενιζέλου και τους απόγονους χωροφυλάκων του Σαμαρά.

Ετικέτες:

17 responses to “Θα μπήξω ένα αγκάθι στην κάλπη”

  1. lascapigliata says :

    Συμφωνώ, κάπως έτσι το σκέφτηκα και εγώ.

  2. simon1roi says :

    Είναι βέβαιο ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να δώσουν λύση, Ζαφ. Ειδικά με την αριστερά, ακόμα και στις παρούσες συνθήκες, πολυδιασπασμένη, αέναα μυωπική, «μικρή», αναντίστοιχη με τους καιρούς. Όντας ανένταχτος αριστερός από το ’76 και πάνω από 50 χρόνων θέλω να δω τους αλήτες του δικομματισμού να πιάνουν -ακόμα και μ’ αυτόν τον ψηφοκλόπο νόμο- πάτο. Και μάλλον θα τους δω.
    Το θέμα είναι το «μετά». Αν στην αριστερά -εξαιρώ τη ΔημΑρ- δοθεί η δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση και δεν το κάνει, κατά την άποψή μου, η κατρακύλα, που θ’ ακολουθήσει θα είναι ανάλογη της σημερινής δυναμικής ανόδου της. Και, κατά πάσα πιθανότητα, ο λαός, του οποίου η ζωή θα εξακολουθήσει να λεηλατείται ανελέητα, θα επιλέξει άλλες μορφές αντίδρασης. Αυτή μπορεί να είναι, ο μη γένοιτο, η επιβεβαίωση του υστερογράφου σου, μπορεί οι δρόμοι, μπορεί η ανασύνταξη των αλητών, που θα ‘χουν με τη βοήθεια των ΜΜΕ -στην περίπτωση αυτή- πολλά να πουν.
    Αυτές οι εκλογές είναι η τελευταία ευκαιρία της ελληνικής αριστεράς.

    • Γαλαξιάρχης (Zaphod) says :

      Σκεφτόμουν για πολύ ώρα γράφοντας αυτό το κείμενο αν έπρεπε να γράψω και για την Αριστερά. Τελικά αποφάσισα, όχι σήμερα. Από Δευτέρα.

    • vantonios says :

      Φίλε simon1roi καλημέρα. Διάβασα με απόλυτη ικανοποίηση τις σκέψεις σου γύρω από το πρόβλημα των εκλογών και το αν μπορεί έτσι να … ανατραπεί το σημερινό σύστημα. Διάβασα με προσοχή και την άποψή σου και για την ελληνική Αριστερά (πλην ΔΗΜΑΡ όπως γράφεις). Πως είναι δυνατόν να δοθεί η δυνατότητα στην Αριστερά να σχηματίσει κυβέρνηση αν εμείς δεν την ενισχύσουμε, τουλάχιστον τώρα; Δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω με βεβαιότητα τι θα πράξει μια αριστερή κυβέρνηση, αν θα δημιουργήσει εκείνες τις προυποθέσεις στην κοινωνία ώστε να προχωρήσει σε ουσιαστικές Δημοκρατικές αλλαγές. Αλλά ακράδαντα πιστεύω ότι μόνο ψηφίζοντας την Αριστερά (πλην ΔΗΜΑΡ – πολύ σωστά το θέτεις) μπορούμε να το μάθουμε και κυρίως να μπήξουμε το αγκάθι λιγάκι πιο βαθιά, όπως ευφυέστατα τόνισε ο Zaphod.
      Αντώνης

      • simon1roi says :

        @ vantonios says : 5 Μαΐου, 2012 στις 1:05 μμ

        Δε βλέπω ΠΟΥ διαφωνούμε. Φυσικά πρέπει να δοθεί πρώτα η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης στην αριστερά. Εγώ πάντως ό,τι μπορούσα το ΄κανα: το ‘μπηξα κιόλας το αγκάθι 🙂

        • vantonios says :

          Μα φυσικά και ΔΕΝ διαφωνούμε!! Μια παρατήρηση έκανα, παίρνοντας αφορμή από το σχόλιό σου. Σε λίγη ώρα θα μπήξουμε ΤΡΙΑ αγκάθια μαζεμένα (το δικό μου, της γυναίκας μου και του γιου μας)!!!

  3. d says :

    συγγνώμη αλλά σε ποίο σημείο του κειμένου υπάρχουν αυτές οι «Τρεις-τέσσερις σκέψεις παραθέτω ειδικά για την αναγκαιότητα συμμετοχής σε αυτές τις εκλογές, λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο πριν ανοίξουν οι κάλπες.» ;

  4. pnevmantilogias says :

    Αγκάθι εσύ, τρίχα εγώ 🙂

    • roza says :

      σόρυ κιόλας αλλά πουθενά στο κείμενο δεν στοιχειοθετείται ένα τουλάχιστον συγκεκριμένο επιχείρημα για να πάει κάποιος να ψηφίσει. Δεν είναι ότι διαφωνώ για τους λόγους που βάζεις ότι πρέπει να ψηφίσουμε φέτος αλλά πραγματικά δεν αναφέρεις κανέναν συγκεκριμένο λόγο , γράφεις, » Όταν οι ηγεμόνες μου δίνουν ένα ελάχιστο εργαλείο για να τους ζορίσω δεν θα το χαρίσω. Αντιθέτως θα το πάρω και θα κοιτάξω να πολλαπλασιάσω τη αποτελεσματικότητά του, όσο καλύτερα μπορώ.» δεν το εξηγείς όμως..

  5. catalternative says :

    Επιτέλους κάποιος που ψηφίζει και έχει συναίσθησει ότι η εκλογική διαδικασία δεν αφορά τον κοινωνικό μετασχηματισμό, παρά ίσως μονάχα μια διαστρεβλωμένη καταγραφή του (με πάρα πολλές επιφυλάξεις ως προς τις ερμηνίες). Διαφωνώ πάντως στην προσέγγισή σου ότι οι εκλογές είνα αγκάθι στο πατούσα του συστήματος. Υπάρχουν πολλές εφεδρίες και δεκανίκια ακόμα που μπορεί να χρησιμοποιήσει το σύστημα για να ελέγξει το αποτέλεσμα τους. Εξάλλου μην ξεχνάς ότι τις προκύρηξαν όποτε ήθελαν αυτοί και όχι όποτε ζήτησε ο λαός 😉

  6. Evita says :

    Αναμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια, για την Αριστερά (όπως υποσχέθηκες σε προηγούμενο σχόλιο) και φυσικά για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: