Τι δεν καταλαβαίνεις;

Δέκατη ημέρα ακυβερνησίας. Δεν έφαγαν ακρίδες τα σπαρτά μας, οι ουρανοί δεν βρέχουν βατράχια και στα ποτάμια δεν ρέει αίμα. Όμως μη γελιόμαστε. Στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος, ο ζόφος και η παράνοια. Τόσα χρόνια ψέμματος, αυθαιρεσίας, υποκρισίας και απύθμενης βλακείας, είχαν ανυπολόγιστα αποτελέσματα σε ένα περιβάλλον τόσο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, όλοι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη. Ήταν η πρώτη φορά, μετά την ιστορική πιρουέτα του ΠΑΣΟΚ με το μνημόνιο, οπότε η κοινωνία άρχισε να παίρνει μία ιδέα από τη γενική εικόνα. Ο ψηφοφόρος πήρε μία μυρωδιά για το τι επιζητά ο διπλανός του.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η Νέα Δημοκρατία αποφάσισαν να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αυτούς που τους ψήφισαν και να υπηρετήσουν -υποτίθεται- εκείνους που δεν τους ψήφισαν. Πώς αλλιώς να μεταφράσεις τη μετεκλογική ρητορική τους “πήρα-το-μήνυμα-και-θα-αλλάξω”, βάση της οποίας όσα έκαναν πριν τις 6 Μαΐου ήταν όλα λάθος, ή τουλάχιστον δεν τα ενέκρινε ο κυρίαρχος λαός; Όπως είπε ο Μαρξ (όχι ο Κάρολος, ο άλλος, ο καλός): «Αυτές είναι οι απόψεις μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».

Αυτό που δεν κατάλαβαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είναι ότι οι περισσότεροι από εκείνους που δεν τους ψήφισαν, δεν το έκαναν γιατί ήθελαν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ ή μία άλλη ΝΔ. Πολύ απλά ήθελαν καθόλου ΠΑΣΟΚ και καθόλου ΝΔ. Να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήθελαν ένα “άλλο ΠΑΣΟΚ” ή μία “άλλη ΝΔ”, πώς διαπιστώνεται αυτό, μετά από μία τόσο δυσθεόρατη εκλογική συντριβή; Αν δεν απατώμαι, οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς παραμένουν στις θέσεις τους. Το ίδιο και τα επιτελεία τους. Επίσης αν δεν απατώμαι, οι υπογραφές που έριξαν προεκλογικά, βάσει των οποίων δεσμεύονται προσωπικά για την μετεκλογική τους πολιτική, ισχύουν και σήμερα. Τι άλλαξε έκτοτε; Αν περιμένουμε να σας εξηγήσει ο αδιάβαστος Χρυσοχοΐδης και ο ντιντιδοφάγος Φαήλος, ψωνίσαμε από σβέρκο.

Επίσης, αγαπητέ νεοδημοκράτη και σύντροφε πασόκε, όσοι σας ψήφισαν ήθελαν να εφαρμόσετε το Μνημόνιο κατά γράμμα. Συνεχίζουν να το θέλουν…

Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι, αφού ο πολιτικός λόγος μετανάστευσε από αυτόν τον τόπο πριν πολλά χρόνια, πλέον ζούμε σε ζωντανή μετάδοση την αυτοκτονία του επικοινωνιακού λόγου. Του μοναδικού δηλαδή λόγου που μπορούσαν να αρθρώσουν τα δύο κόμματα εξουσίας.

Εκείνο που επίσης αντιλαμβάνομαι, είναι ότι πλέον δεν νιώθουν καν την ανάγκη να κρύψουν ότι είναι απατεώνες του κοινού ποινικού κώδικα. Με ανύπαρκτο σεβασμό προς όσους τους ψήφισαν, όπως άλλωστε και το 2009, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν την επόμενη των εκλογών «μάγκες σας δουλεύαμε, και πριν και μετά». Ποιο πρόγραμμα; Ποιες αρχές; Ποιες ιδεολογικές γραμμές και κουραφέξαλα; «Εμείς να κερδάμε, κι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν». Για την Πατρ$δα και το €θνος, πάντα!

Το αποκορύφωμα της μνημειώδους απάτης, που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αποσβωλωμένου θεατή της τηλεοπτικής πραγματικότητας, ακούει στη φράση: «φέρτε μου μία πολιτική που θεωρώ ότι είναι καταστροφική για τον τόπο, αλλά εγώ θα την στηρίξω, αρκεί να συμμετέχω στην Κυβέρνηση». Τα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια ζητώντας -εκλιπαρώντας σχεδόν- να μπουν επικεφαλής «οι δυνάμεις της δραχμής», όπως οι ίδιοι συνεχίζουν να τους αποκαλούν, κι αυτοί θα ακολουθήσουν από πατριωτικό καθήκον.

Μην το ψάχνεις με τη λογική ακυβέρνητε αναγνώστη μου. Ρώτα τον δικηγόρο σου να σου εξηγήσει τι σημαίνει αυτή η ρητορική και ποια ποινή προβλέπει ο νόμος γι’ αυτούς που την εξασκούν στην πράξη…

Υπάρχει και αριστερό δούλεμα

Μέσα ή έξω από την Ευρώπη; Ευρώ ή δραχμή;

Αυτά και άλλα βαθυστόχαστα ερωτήματα, τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ;» απασχολούν επί δύο χρόνια τα πολιτικά γραφεία, τις αίθουσες σύνταξης και τα τηλεπαράθυρα, αυτού του δύστυχου τόπου που δεν απώλεσε ποτέ την χριστιανοραγιάδικη νοοτροπία του. Λες και μπορεί η Ελλάδα να μετακομίσει την αφρικανική ήπειρο αν βγει από την ευρωζώνη. Ή το χρώμα του χαρτονομίσματος που (δεν) έχει ο Έλληνας αποτελεί θεμέλιο της ευρωπαϊκης του καταγωγής. Ή η ευρωζώνη έχει την παραμικρή σχέση με εκείνο το νεφελώδες ευρωπαϊκό ιδεώδες που κυκλοφορεί ξέψυχο στα θολωμένα κεφάλια των Ευρωπαίων πολιτών. Έτσι ακριβώς τοποθετούνται τα διλήμματα και μάλιστα με μία ποιοτική διαφορά στο μετεκλογικό χάος. Πλέον δεν υπάρχει καμία αναστολή σε ακραίες εκφράσεις όπως «μάχες συμμοριών με καλάσνικοφ» ακόμη και «πυρηνικό ολοκαύτωμα», για να περιγράψουν τις “7 πληγές του Δραχμαώ”.

Αν όμως από τους κοινούς απατεώνες της Δεξιάς δεν έχω καμία απαίτηση, δεν ισχύει το ίδιο για την Αριστερά. Για να ξεκαθαρίσω, όταν λέω Δεξιά, εννοώ το ΠΑΣΟΚ ως κύριο εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού και τη ΝΔ ως κύριο εκφραστή της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης. Όταν λέω Αριστερά, βάλτε όποιο επιθετικό προσδιορισμό θέλετε: προοδευτική, σταλινική, παλαβή, υπεύθυνη, ορθόδοξη, αιρετική, κυβερνώσα, επαναστατική. Από αυτήν όχι μόνο περιμένω, αλλά και απαιτώ πολιτικό λόγο ουσίας. Όχι τερτίπια αντιπροπαγάνδας και φραξιονισμούς του “ορθού δρόμου”.

«Διορθώστε την ψήφο σας» λέει η Αλέκα και ο επαναστατικός κοινοβουλευτισμός (ή η κοινοβουλευτική επανάσταση αν προτιμάτε) τερματίζει την προσβολή της λογικής μας. Βέβαια, από αυτό το ΚΚΕ πλέον έχω πάψει να προσβάλλομαι. Είναι δυνατό να πάρω στα σοβαρά ένα ακραία δογματικό μόρφωμα, που μέσα στην τύφλα του αδυνατεί να διακρίνει τις ιστορικές συνθήκες που πλέον έχουν αρχίσει να του ρίχνουν καρπαζιές μπας και ξυπνήσει; Έχω μάλιστα πάρει απόφαση ότι αν ο μαϊλικός σταλινισμός πάρει στα χέρια του την εξουσία, θα είμαι ένας από τους πρώτους που θα δουλεύουν αλυσοδεμένοι στα Λαϊκά Χρυσωρυχεία Χαλκιδικής, για το καλό της επανάστασης. Πάμε παρακάτω λοιπόν…

Η αυτοαποκαλούμενη ως Υπεύθυνη Αριστερά, το ξεκαθάρισε: «Ευρώ πάση θυσία». Δηλαδή συγκεκριμένο νόμισμα (και τίποτε περισσότερο), ανεξαρτήτως εφαρμοζόμενης πολιτικής, κοινωνικής εξαθλίωσης, έστω και βασικής επιβίβωσης. Τι έχει να προσφέρει στο μέλλον μου αυτή η Αριστερά που θα έκανε ακόμη και το Στέφανο Μάνο να δακρύσει από την θεσμική της υποταγή; Τουλάχιστον σύντροφοι, κάντε μου τη χάρη να μην επιστρατεύετε το πνεύμα του μακαρίτη Παπαγιαννάκη, γιατί βρίσκεστε στα πρόθυρα της τυμβωρυχίας.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πρώην παλαβή και νυν κυβερνώσα Αριστερά, του Σύριζα. Καλή και λογική η γραμμή των “πέντε σημείων”, αλλά δεν αρκεί Αλέξη μου, και δικαίως κάποιοι έχουν αρχίσει να ομιλούν για αναδυόμενη καρικατούρα Ανδρέα Παπανδρέου. Έπαιξες κι εσύ το παιχνίδι της μανιέρας και το κέρδισες. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, για να μην ισχυριστώ κι όλας ότι η μανιέρα υπήρξε η βάση της απατεωνιάς όλα αυτά τα χρόνια. Επειδή λοιπόν η πραγματικότητα και η ουσία δεν έχουν να κάνουν με το όνομα του νομίσματος, που ούτως ή άλλως δεν έχουμε στο πορτοφόλι μας, αλλά με τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα, ξεκολλήστε από τα τρομοδιλήμματα των πολιτικών απατεώνων. Οφείλετε εδώ και τώρα να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι σημαίνει αλλαγή των όρων του μνημονίου και πόσο συμβατή είναι με τις πεποιθήσεις σας και το λαϊκό συμφέρον. Αν θέλουμε “απαγκίστρωση” μπορούμε να φωνάξουμε τον Φώτη τον Φαλαινοθήρα, κι αν επιθυμούμε “αναδιαπραγμάτευση” έχουμε τον Αντώνη τον Κουκουλοκτόνο. Εμείς όμως ζητήσαμε ρήξη. Ήξεις αφήξεις δεν χωρούν πια. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, τα σύκα-σύκα, τη σκάφη-σκάφη, το νόμισμα-νόμισμα, την Ευρώπη-Ευρώπη, τον πολιτισμό-πολιτισμό και το σοσιαλισμό-σοσιαλισμό.

Σοβαρευτείτε σύντροφοι. Σοβαρευτείτε…

Plan A, Plan B, Plan C…

Για να σοβαρευτώ όμως κι εγώ λίγο. Έχω να κάνω, κλείνοντας, μία και μόνη ερώτηση προς τους υποψήφιους σωτήρες μου (αριστεροδεξιούς):

Ας δεχτούμε ότι όλοι οι Έλληνες δεν θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη. Πολύ θα ήθελα λοιπόν να γνωρίζω, αν κάτι δεν πάει καλά, ποιο είναι το “Plan B” που έχετε καταστρώσει. Κρίνοντας από τα λεγόμενά σας σκοπεύετε να κλειδώσετε τις τράπεζες, να σηκώσετε τους λογαριασμούς σας και να την κάνετε για το εξωτερικό, βγάζοντας και τα άρματα και τα καλάσνικοφ στους δρόμους.
Άλλο “Plan B” έχετε;

Επιτέλους μιλήστε πολιτικά. Με ειλικρίνεια. Η επένδυση στην κοινωνική παραφροσύνη, γενά πολιτική παραφροσύνη. Κι αν δεν ξέρετε ιστορία, αυτή η παραφροσύνη ονομάζεται φασισμός και ενίοτε ναζισμός. Την πολιτική δεν μπορείτε να την αποφύγετε. Την αλήθεια θα την βρείτε μπροστά σας, όταν θα είναι πολύ αργά για όλους.

Εμείς πάλι στους δρόμους θα είμαστε. Λίγο πιο φτωχοί, λίγο πιο άνεργοι, λίγο πιο εξοργισμένοι, λίγο πιο παράφρονες…

Ζaphod

Ετικέτες: , , , , , , ,

10 responses to “Τι δεν καταλαβαίνεις;”

  1. Ioulianos says :

    «Οφείλετε εδώ και τώρα να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι σημαίνει αλλαγή των όρων του μνημονίου και πόσο συμβατή είναι με τις πεποιθήσεις σας και το λαϊκό συμφέρον.»

    Μνημόνιο λοιπόν και ξεκαθάρισμα ως προς την αλλαγή των όρων του.

    Μα η αλήθεια είναι στο παρακάτω απόσπασμα ενός φιλελευθέρου εργαλείου:

    Ολοι ομνύουν ρητορικώς στην Ευρώπη, αλλά κανείς δεν λέει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν για να είναι κάποιος στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οχι τώρα με το Μνημόνιο, αλλά πριν• με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που κι αυτήν συνυπογράψαμε: δημόσιο χρέος 60% και έλλειμμα 3.
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_16/05/2012_442347

    Και

    «Τα 50 δισ. ευρώ που προβλέπεται να καταβληθούν για την ανακεφαλαιοποίηση και διάσωση του τραπεζικού συστήματος, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και εξ αντικειμένου τίθεται θέμα για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών. Πρέπει να συζητήσουμε τον τρόπο που θα γίνει ο δημόσιος έλεγχος, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε κάτι κοντά στο σουηδικό μοντέλο, όταν η χώρα κρατικοποίησε τις τράπεζες, τις τροφοδότησε με κεφάλαια, τις εξυγίανε, τις κατέστησε κερδοφόρες και τις πούλησε σε ιδιώτες».
    Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Δραγασάκη. Τα είπε προχθές.
    Η απάντηση εδώ:
    Επιχειρηματικού παρασιτισμού το ανάγνωσμα http://parallhlografos.wordpress.com/2011/10/13/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/

  2. Ioulianos says :

    Αυτό το κείμενο μελλοντικέ τρόφιμε των στρατοπέδων εργασίας το έγραψες πριν ή μετά που ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον Παπαδήμο.;

  3. simon1roi says :

    Τελικά αυτή η -να μην την χαρακτηρίσω- αριστερά είναι το λιγότερο αυτοκαταστροφική. Δεν εξηγείται αλλιώς, πέρα από αυτά που αναφέρεις, Ζαφ, πως είναι δυνατόν να προτείνει ο Τσίπρας για υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον …Αρσένη!!! Τον Αρσένη, ρε πούστη μου;;; Γιατί;;; Για τις «ικανότητές» του ή για να βγάλουμε γκόμενα την Κατσέλη;;;
    Γιατί επίσης δεν ξεκαθαρίζουν πως τα διλήμματα Ευρώπη ή όχι και ευρώ-δραχμή είναι εντελώς ηλίθια και πλάστα και ότι σημασία έχει η ΠΟΛΙΤΙΚΗ και υπέρ ΠΟΙΩΝ ασκείται αυτή;
    Ήδη άρχισαν πα»σο»κ, νδ, ΜΜΕ και ξένοι προστάτες να δίνουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις εκλογές, με το «ερώτημα»: με την Ευρώπη και το ευρώ ή όχι. Αν «τσιμπήσει» ο λαός την έχουν βαμμένη!
    Πλανο Β; Δεν έχουν! Ας μιλήσουν με κανέναν σοβαρό οικονομολόγο να δουν τι μπορεί να γίνει και ας το θέσουν ευθέως στο λαό.
    Διγλωσσία, αντιφάσεις, Στρατούλης (παναΐα μ’!), κενά, ένα μαστέλο μαλακίες! Ο δικομματισμός δεν πέθανε. Ας το καταλάβουν καλά, γιατί αλλιώς πολύ φοβάμαι πως εμείς μεν θα καταλήξουμε εντελώς φτωχοί, εντελώς άνεργοι και πολύ παράφρονες, αυτοί δε να «παλεύουν» με το ο,τόσο %.
    Άει στο διάλο με τους μαλάκες πια!

    • simon1roi says :

      Ήδη ο Χατζηνικολάου κάνει εκπομπή τη Δευτέρα 21.5 με θέμα «Ευρώ ή δραχμή»!

    • Γαλαξιάρχης (Zaphod) says :

      Τον Αρσένη τον πρότεινε ως αναγνώριση για τη συνεισφορά του στα πρώτα βήματα της πολιτικής καριέρας του Τσίπρα. «Κάτσε καλά Γεράσιμε». Από σεβασμό ντε.

      Υ.Γ. Σοβαρά τώρα, όπως είδες και στο προηγούμενο κείμενο, και σε αυτό, επισημαίνω πόσο μου τη δίνουν οι τακτικισμοί. Τους καταλαβαίνω ως ένα σημείο, αλλά όταν γίνονται προτεραιότητα με ενοχλούν.

  4. Кроткая says :

    έχω να προσθέσω ένα όνομα: Αρσένης.

  5. Γαλαξιάρχης (Zaphod) says :

    Εξαιρετική η ανάλυση του Ρούση και η αποδόμηση της άρνησης του ΚΚΕ:


    Αγαπητοί σύντροφοι,

    Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β’ Πειραιά.
    Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς. Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.
    Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού ‐ λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού ‐ κόμματος.
    Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση; Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:
    1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,
    2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.
    Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όρια του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση.
    Εξάλλου η έτσι κι’ αλλιώς μεθοδολογικά ανεπαρκής άρνηση της άρνησης, δίχως να συμπληρώνεται από μια άμεσα υλοποιήσιμη, θετική πρόταση, που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας, μάλλον αποστροφή προκαλεί, ή σε λάθος διέξοδο οδηγεί, παρά σε έλξη προς όποιον την καλλιεργεί.
    Το δραματικό, σύντροφοι είναι, ότι αν το ΚΚΕ, όχι δα ανταποκρινόμενο στις προτάσεις για συνεργασία άλλων αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά παίρνοντας το ίδιο πρωτοβουλίες στη βάση όσων προβλέπονται από το ίδιο το πρόγραμμα του, θα είχε ξεπεράσει και τις δυο παραπάνω αδυναμίες.
    Εξηγούμαι. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο μάλιστα με βάση το πρώτο άρθρο του καταστατικού του, πρέπει να το αποδεχτεί όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του, γίνεται αναφορά σε ένα «αντιϊμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό Μέτωπο» :
    ‐ στο οποίο το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλεια του «συμμετέχει και δουλεύει για την ανάπτυξη της ενότητας και της μαχητικότητας του»,
    ‐ μέσα από το οποίο «το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ανεξαρτησίατης χώρας»
    ‐ το οποίο «μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία»
    ‐ του οποίου οι προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχοι πάλης, μεταξύ των οποίων πρώτος και καλύτερος είναι η «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση», δεν ταυτίζονται με το σοσιαλισμό, ούτε παραπέμπεται η υλοποίηση τους σε αυτόν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην υλοποίηση του.
    Μάλιστα στο υποκεφάλαιο με τίτλο «το Μέτωπο και το πρόβλημα εξουσίας», γίνεται λόγος και για πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα».
    Γύρω από το χαρακτήρα ή και το περιεχόμενο αυτής της μετωπικής πρότασης που σίγουρα χρίζει ανανέωσης –πχ σχετικά με τα μνημόνια τους συνοδευτικούς νόμους, τις δανειακές συμβάσεις ή το ευρώ κλπ‐ πολλά μπορούν να ειπωθούν. Το βασικό όμως είναι ότι αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει τον άξονα κίνησης του ίδιου του κόμματος, τόσο όσον αφορά στην αναγκαιότητα του Μετώπου, όσο και στην κάλυψη του κενού ανάμεσα στο καπιταλιστικό παρών και το σοσιαλιστικό μέλλον. Και αυτό όχι βεβαίως με τη μορφή ενός ξέχωρου στάδιου, αλλά ως κατάκτηση ενός οχυρού σε ένα γκραμσιανού τύπου πόλεμο θέσεων, που θα διαμόρφωνε καλύτερες θέσεις για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.
    Να όμως που αυτό το πρόγραμμα όχι μόνον έχει καταχωνιαστεί, αλλά το Κόμμα κινείται σε παντελώς αντίθετη με αυτό κατεύθυνση.
    Σαν κομμουνιστής, που πονά ένα κόμμα που υπηρέτησε επί 21 χρόνια, που θλίβεται βαθύτατα από το σημερινό φυλλορρόημα του, που έχει ασκήσει δριμεία κριτική στο κόμμα όπως αρμόζει σε ότι αγαπάς, που θεωρεί ότι ο κόσμος του ΚΚΕ βρίσκεται στο ίδιο με αυτόν μετερίζι, και ότι αυτός ο κόσμος είναι τραγικό λόγω της στάσης του κόμματος να σπρώχνεται στην αγκαλιά του υπό διαμόρφωση αριστερού αναχώματος του συστήματος, τούτες τις κρίσιμες ώρες, σας κάνω έκκληση όχι μεγαλόσχημη, αλλά ταπεινή: Σώστε το κόμμα, τολμώντας να απευθύνεται και στον κόσμο και στις συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, την μετωπική, άμεση πρόταση, που προβλέπει το πρόγραμμα του. Τόσα απλά.

    Συντροφικά
    Γιώργος Ρούσης

    http://aristeroextreme.blogspot.com/2012/05/blog-post_2026.html?spref=tw

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: