Σινούκ ρεφενέ

chinook

Με τα φτερά της νίκης ο Σύριζα, ετοιμάζεται με φιέστες Ζίζεκ να αναλάβει την εξουσία μίας σμπαραλιασμένης χώρας, με την κοινωνία βουτηγμένη στην παράνοια και την ανασφάλεια. Ωστόσο, οι εκπτώσεις στις προγραμματικές του δεσμεύσεις έχουν αρχίσει να βγάζουν μάτι. Ο δε στόχος της “Κυβέρνησης της Αριστεράς” κινδυνεύει άμεσα να μετατραπεί σε ανέκδοτο, τόσο λόγω της διολίσθησης του Σύριζα προς το Κέντρο, όσο και της εγκληματικής στάσης των υπόλοιπων πόλων της Αριστεράς, την Δημ.Αρ. και του ΚΚΕ. Ας κάνουμε όμως μία υπόθεση εργασίας ότι αυτή η ιστορική «Κυβέρνηση της Αριστεράς» διαμορφώνεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις 18 Ιουνίου.

Μια νύχτα -όχι τόσο- μαγική σαν την Αργεντινή

Έγραφα πριν δύο χρόνια (λίγο πριν υπογράψουμε το πρώτο Μνημόνιο), ότι το σενάριο της Αργεντινής, δηλαδή η «πτώχευση μετά το ΔΝΤ” θα είναι το χειρότερο δυνατό. Δυστυχώς, μετά τα δύο χρόνια εφαρμογής δύο μνημονίων κι ενός μεσοπρόθεσμου προγράμματος, οι προβλέψεις πέφτουν αρκετά μέσα. Η παραγωγική υποδομή είναι διαλυμένη. Οι πλούσιες ελίτ, αλλά και οι μικρότεροι παρασιτικοί οργανισμοί τους, έχουν σηκώσει την μπάνκα. Η δημόσια περιουσία αξίζει μία χούφτα παλιές καλές δεκάρες…

Στο δεδομένο περιβάλλον η ενδεχόμενη πτώχευση είναι ένα ομολογουμένως εφιαλτικό ενδεχόμενο. Τη στιγμή μάλιστα που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο τους κάνουν τα αδύνατα δυνατά να ολοκληρώσουν την διάλυση και να σπρώξουν στο εξωτερικό όσα περισσότερα κεφάλαια μπορούν, ακόμη και τώρα που δεν κυβερνούν. Έχουμε ξεπεράσει το στάδιο όπου οι πολιτικές τους ήταν εγκληματικές για την κοινωνία κι έχουμε φτάσει στο σημείο που έχουν αρπάξει τη βενζίνη και το στουπί και κατακαίνε τα πάντα.

Σε αυτήν την ιστορική φάση, οποιαδήποτε υπόσχεση σύντομης αποκατάστασης των ανισοτήτων -πόσο μάλλον αποκατάστασης των εισοδημάτων- είναι πολύ απλά ψευδής. Από οποιαδήποτε οδό. Είτε κοινοβουλευτική, είτε επαναστατική. Είτε με ρήξη, είτε με “επαναδιαπραγμάτευση”. Με λίγα λόγια, όποιος κρύβει τη σκληρή πραγματικότητα που έρχεται, παίζει κι αυτός με τη φωτιά.

Τούτος είναι και ο μεγάλος κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο Σύριζα, μπροστά στο διαχειριστικό πρόβλημα της μαζικής εισροής ψηφοφόρων που δεν ανήκουν ιδεολογικά στην Αριστερά. Εδώ είναι και το σημείο που ενδέχεται να πατήσει την μπανανόφλουδα.

Ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος κι ας προσπαθήσουν να πείσουν για το αντίθετο. Όχι βέβαια ότι έχει εκλείψει η βλακεία, η οποία παραμένει παντοδύναμη. Ωστόσο τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης Μαΐου δείχνουν ότι η τρομοκρατία δεν έχει επιβληθεί κατά κράτος στη συλλογική νοημοσύνη. Το διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι η αξιοπρέπεια. Τόσο απλά. Και σε αυτήν τη συγκυρία ο Σύριζα έχει ένα μεγάλο προσόν: μπορεί να υποσχεθεί την άμεση αποκατάστασή της. Το κυριότερο; Έχει όλη τη δυνατότητα να το πετύχει. Αρκεί να…

  • Αρκεί να μιλήσει ξεκάθαρα και με σκληρά λόγια για την μεταβατική φάση που θα ακολουθήσει. Αν καταφέρει να κάνει συμμέτοχη την κοινωνία στην οικονομική ανόρθωση και να μοιραστεί ένα κοινό όραμα, θα κερδίσει το στοίχημα. Είναι όμως το πιο ριψοκίνδυνο των στοιχημάτων αυτό το συγκεκριμένο.
  • Αρκεί να προχωρήσει αμέσως τις νομικές διαδικασίες για την απόδοση δικαιοσύνης και την παραδειγματική τιμωρία πολιτικών και ιδιωτών που έφεραν την οικονομία σε αυτά τα χάλια και την κοινωνία σε αυτό το χάος. Το σύνθημα “αλήτες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες” δεν είναι επαναστατικό. Είναι προμήνυμα οχλοκρατίας που αποφεύγεται μόνο με την απόδοση πολιτικής, ποινικής και κοινωνικής δικαιοσύνης.
  • Αρκεί να συγκρουστεί την επόμενη κι όλας μέρα με τα ιδιωτικά συμφέροντα που ροκάνισαν τα δημόσια ταμεία και διάλυσαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Χωρίς μαζικές δημεύσεις και κοινωνικοποιήσεις δεν πρόκειται να πετύχει τίποτε. Οι ιδιώτες έχουν μυριστεί αίμα και δεν θα κάνουν πίσω αν δεν χορτάσουν τη δίψα τους.
  • Αρκεί -και αυτό είναι το δυσκολότερο- να σπάσει το κομματικό απόστημα του Κράτους και αποκόψει τη φασιστική γάγγραινα του αστυνομικού παρακράτους. Με το μαχαίρι. Ένα λάθος που δεν διορθώθηκε μετά τη Χούντα, από έναν Καραμανλή που δεν είχε κανένα λόγο να εκδημοκρατίσει (πέρα από τα προσχήματα) την κεντρική εξουσία. Ένα λάθος που ο μετρ της πολιτικής διαπλοκής, Ανδρέας Παπανδρέου, μετέτρεψε σε πανίσχυρο και ταυτόχρονα νοσηρό μηχανισμό. Κατανοητό ενδεχομένως το αρχικό μορατόριουμ με την βαθιά πασοκική συνδικαλιστική γλίτσα, για την ελαχιστοποίηση των μετώπων. Αλλά μία ολιγωρία απέναντι στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό θα οδηγήσει στην προδιαγεγραμμένη και εξασφαλισμένη αποτυχία, οποιουδήποτε εγχειρήματος.

Δύσκολο; Όχι μόνο δύσκολο. Πραγματικό παλούκι.

Αλλά να το πούμε ξεκάθαρα:

Αν δεν καταφέρει η λεγόμενη “Κυβέρνηση της Αριστεράς” όλα τα παραπάνω, τότε ένα πράγμα μπορούμε να υποσχεθούμε. Σινούκ ρεφενέ, για ασφαλείς απογειώσεις από τις στέγες των κυβερνητικών κτιρίων. Καλώς ή κακώς, το μπούμπερανγκ φτιάχτηκε για να γυρνάει στον ρίπτη. Ελπίζω τα παλικάρια της Κουμουνδούρου να το γνωρίζουν αυτό…

Ζaphod

Ετικέτες:, ,

6 responses to “Σινούκ ρεφενέ”

  1. tzon souvlakis says :

    Αγαπητέ Γαλαξιάρχη, αν και γνωστός στο διαδίκτυο και για τη συμβολή σου στο δημόσιο διάλογο για τα κινήματα κτλ, παρ’ όλα αυτά, αυτό το κείμενο σου το μόνο που εκφράζει είναι ένας δικός σου φόβος για το τί μπορεί να γίνει στην ελλάδα αν και όταν τελικά σχηματιστεί κυβέρνηση της αριστεράς.
    Προτείνεις κάτι εσύ σε αυτή τη φάση ή απλά παίρνεις τη θέση του παρατηρητή-τιμωρού;

    Για να το πούμε απλά: Δεν σαρέσει ο Σύριζα γιατί έχει «πάει προς το κέντρο». Υποθέτω επίσης ότι ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ για σένα είναι εκτός συζήτησης.

    Τα «Αρκεί» που έχεις βάλει στο κείμενο, ουσιαστικά είναι επανάληψη όσων προγραμματικά τουλάχιστον έχει ανακοινώσει ο σύριζα.

    Και τελειώνεις απειλώντας ουσιαστικά ότι θα σας τιμωρήσουμε (αλήθεια, ποιοί είστε «εσείς», ή εννοείς εσύ σε πληθυντικό ευγενείας;)…

    Ποιούς θα τιμωρήσετε ακριβώς;
    Αυτούς που κάθονται σπίτι τους και περιμένουν να δουν τί θα κάνει μια κυβέρνηση της αριστεράς;
    Αυτούς που θα ψηφίσουν ΝΔ, ΛΑΟΣ κτλ;
    Αυτούς που δεν θα ψηφίσουν καθόλου γιατί θα έχουν πάει για μπάνιο;

    Ποιούς απ’ όλους;

    Κι αν απαντάς όλους αυτούς, συγχαρητήρια! Μόλις απείλησες όλη σχεδόν την κοινωνία εκτός από τύπους σαν εσένα που εκθέτουν δημόσια την άποψη τους, χωρίς επί της ουσίας να προτείνουν ποτέ τίποτα, απλά εκθέτοντας ναρκισσιστικά την δική τους ξεχωριστή άποψη!

    Όσο για την ειρωνία της πρώτης παραγράφου και για το ζίζεκ, χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους να ειρωνεύονται φιλόσοφους που αποφασίζουν να πάρουν θέση στα πράγματα, στην πράξη και δεν μένουν μόνο στα λόγια.

    Χαίρομαι, γιατί ρεζιλεύονται από μόνοι τους τους πλέον..(για σένα λέω, δεν ξέρω πολλούς που να το κάνουν αυτό σήμερα).

    Αγαπητέ Γαλαξιάρχη, θα σε παρακαλούσαμε (κι εγώ α πληθυντικό για να μπορώ να συνομιλήσω μαζί σου) να παραμείνεις στο δικό σου Γαλαξία, αυτόν της παρατήρησης και του προσωπικού καημού…!

    • Γαλαξιάρχης (Zaphod) says :

      Αρχικά θα συμφωνήσω μαζί σου ότι ο πρώτος πληθυντικός ήταν ολίγον τι (ίσως και πολύ) υπερφίαλος, από την πλευρά μου, καθώς το συμπέρασμα προέρχεται περισσότερο από προσωπική πεποίθηση παρά βεβαιότητα.

      Από εκεί και πέρα, ελπίζοντας ότι δεν απαντώ σε φανατικό ψηφοφόρο του Σύριζα (οπότε θα είχαμε ούτως ή άλλως πρόβλημα επικοινωνίας):

      Μιλώντας γενικά. Νομίζω ότι η ουσία κρύβεται πίσω από το γεγονός ότι το κοινό του Σύριζα είναι ετερόκλητο, άρα ούτε δεδομένο ότι θα καταπιεί μία ενδεχόμενη μετεκλογική κωλοτούμπα στο όνομα του κομματικού πατριωτισμού, ούτε πολύ υπομονετικό σε ό,τι αφορά τους λόγους που επιλέγει τελικά Σύριζα. Και αυτοί δεν έχουν να κάνουν τόσο με το ιδεολογικό υπόβαθρό του. Όπως λέω και στο κείμενο το ανομοιογενές κοινό του Σύριζα ενώνεται περισσότερο κάτω από το αίτημα για αποκατάσταση της αξιοπρέπειας. Κατά συνέπεια, θα είναι αρκετά ευαίσθητο σε αθέτηση των υποσχεθέντων.

      Μιλώντας ειδικά και προσωπικά, είναι φανερό νομίζω ότι θα ψηφίσω Σύριζα, γιατί σε αυτήν τη φάση τον θεωρώ την πιο ισορροπημένη επιλογή ανάμεσα στην αξιοπιστία και το λαϊκό συμφέρον. Η ΔημΑρ είναι εντελώς αναξιόπιστη και το ΚΚΕ έχει διαγράψει την έννοια στρατηγική από το λεξιλόγιό του. Η κριτική που ασκώ γίνεται πάντα για τα όσα ο ίδιος ο Σύριζα έχει δεσμευτεί. Έθεσα όμως κάποιες προτεραιότητες που θεωρώ προσωπικά ότι θα εκτιμηθούν και από το ευρύτερο κοινό. Καταλήγω με δραματικό (και ενδεχομένως θεατρικό) τόνο, για δύο λόγους:
      1. Ο Σύριζα κινήθηκε από την αρχή σε τροχιά ρήξης δημιουργώντας την πεποίθηση στον κόσμο -ειδικά όσους ήταν στις πλατείες- ότι θα συνεχίσει έτσι. Αυτός ο κόσμος που έχει αποφασίσει να συγκρουστεί, θα το κάνει με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Η καυτή πατάτα λοιπόν θα βρίσκεται στα χέρια του Σύριζα, ο οποίος έχει αυξήσει κατακόρυφα τις προσδοκίες.
      2. Ένας ενδεχόμενος ιδεολογικός εκφυλισμός -που ήδη παρατηρείται κατά σημεία στον προγραμματικό του λόγο- θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την ευρύτερη Αριστερά. Προσωπικά ενοχλήθηκα που στην παρουσίαση του προεκλογικού προγράμματος άκουσα τα ευχολόγια του ΓΑΠ του 2009, στο πιο επαναστατικό. Με δεδομένο ότι ο ΓΑΠ υπήρξε μοιραίο πρόσωπο για την πορεία της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα (που ούτως ή άλλως ήταν διαφημιστικό τρικ), δεν θα ήθελα να δω κάτι ανάλογο με τον Τσίπρα. Γι’ αυτό και το ηχηρό καμπανάκι.

      Τέλος σε ό,τι αφορά τον Ζίζεκ, τον οποίο -παρά τις όποιες διαφωνίες μου- χαίρομαι να παρακολουθώ δεν παίρνω τίποτε πίσω. Η ομιλία του δεν ήταν παρά μία προεκλογική φιέστα του Σύριζα, που δεν έκανε κανέναν σοφότερο. Μπορεί να έδωσε κουράγιο σε κομματικούς φίλους -και πολύ καλά έκανε- αλλά τίποτε περισσότερο.

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: