Οι λεπτές κόκκινες γραμμές της «Κυβερνώσας Αριστεράς»

Αν από τον τίτλο φαίνεται ότι το περιεχόμενο θα αφορά την Δημοκρατική Αριστερά χάσατε. Όπως άλλωστε έχασε και αυτή, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο συνθετικό του τίτλου της από τότε που αποφάσισε να προσχωρήσει σε μία δεξιότατη συγκυβέρνηση και ταυτόχρονα να διαγράψει μονοκοντυλιά όλο το προεκλογικό της πρόγραμμα. Η ΔΗΜΑΡ ούτε δημοκρατική είναι ούτε αριστερά. Μόνο Κυβερνώσα. Δεν αξίζει καν κριτικής…

Υπάρχει όμως και η άλλη, η παρολίγον Κυβερνώσα Αριστερά… που πάσχει ήδη από σύνδρομα κυβερνητισμού ενώ παραμένει “παρολίγον”. Οι παροικούντες την (αριστερή πλευρά της) Ιερουσαλήμ είχαν μυριστεί στην προεκλογική ατμόσφαιρα τις σταδιακές υποχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου. Η αντιμνημονιακή ρητορική ψαλιδιζόταν τσαπατσούλικα και ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας παραχωρούσε τη θέση του -εξίσου κακότεχνα- στο νομοταγή κοινοβουλευτισμό, έστω και με ορισμένες κορώνες, που ωστόσο προβλέπονται σε κάθε προεκλογικό πανηγύρι. Έβλεπαν τα πάρε-δώσε με κάτι άστεγους πολιτευτές της παλαιοπασοκικής οικογένειας. Παρατηρούσαν την ταυτόχρονη υιοθέτηση ανδρεϊκής φρασεολογίας (βλ. Χρονοντούλαπο της Ιστορίας). Δεν ήταν ανυποψίαστοι. Ήταν καλόπιστοι, οργισμένοι, απελπισμένοι, ή και όλα μαζί.

Η ευκαιρία μίας Αριστερής Κυβέρνησης δεν έπρεπε να χαθεί. Ή μήπως έπρεπε;

Ένα 27% του εκλογικού σώματος, ή τέλος πάντων αυτών που έκαναν τον κόπο να φτάσουν ως την κάλπη, αποφάσισαν να δώσουν μία ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει, σπάζοντας το 38ετές εξουσιαστικό τραστ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Παρά τη σταθερή ρητορία του Αλέξη Τσίπρα περί Αριστερής Διακυβέρνησης, το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δα ψευδαισθήσεις. Το 27% δεν ψήφισε Αριστερά. Ψήφισε «κατάργηση του μνημονίου», ό,τι κι αν σημαίνει στο κεφάλι του καθενός από αυτούς τους σχεδόν δύο εκατομμύρια ψηφοφόρους. Η στρατηγική αναδιάταξη του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο εκλογικό σώμα που δεν απέκτησε ξαφνικά ταξική συνείδηση, ούτε εντρύφησε στα άπαντα του μαρξισμού, είναι αναμενόμενη. Αυτό που δεν θεωρείται αναμενόμενο είναι η καταστροφική ατσαλοσύνη.

Εξηγούμαι. Προσπερνώ το γεγονός ότι η αντιπολίτευση ξεκίνησε με… διακοπές, ενώ η «τρόικα εσωτερικού» έπιασε από νωρίς δουλειά και, παρά τις εσωτερικές της αντιφάσεις, πολύ γρήγορα έφτυσε στα μούτρα την εκλογική εντολή και επέβαλε σιδηρά πειθαρχία στην τήρηση του μνημονίου. Αφήνω για λίγο στην άκρη το γεγονός ότι ένα αυτοαποκαλούμενο “ριζοσπαστικό” κόμμα προτίμησε την άσκηση πολιτικής στα βουλευτικά έδρανα και το γυαλί της τηλεόρασης, παρά στην κοινωνία και τα συνδικάτα. Επαναλαμβάνω, όλα αυτά είναι αναμενόμενα και εξηγούνται από τη αναδιάταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση πια.

Στέκομαι μόνο στις πολύ ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές, μιας που είναι στη μόδα η έκφραση, οι οποίες άρχισαν να ξεθωριάζουν και λεπταίνουν πριν φύγει καν το καλοκαίρι των εκλογών. Ένα ξεθώριασμα που ενώ αρχικά θα λέγαμε ότι οφειλόταν στο παραδοσιακά κακό “PR” της Αριστεράς, μετά τα χθεσινά γεγονότα φαίνεται ότι οφείλεται σε κεντρική στρατηγική και όχι σε «ατυχείς χειρισμούς».

Η γκρίνια που ξεκίνησε με την πρόσφατη συνάντηση Τσίπρα-Πέρες, που καταφανώς δεν ήταν ένα ακόμη επικοινωνιακό σφάλμα, οξύνθηκε με τον “εορτασμό” της 3ης Σεπτεμβρίου, από το Νέο Αγωνιστή, κάτω από την σκέπη του ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια απέναντι στον επίσημο εορτασμό της ημέρας από το μεταπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Ούτε αυτό μπορεί να θεωρηθεί επικοινωνιακή γκάφα, εφόσον ακόμη κι ένα παιδί δημοτικού γνωρίζει πολύ καλά ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Και βέβαια δεν χρειάζεται πολιτική ευφυΐα για να προβλέψει κανείς ότι όταν ανακατευτείς στα πασοκικά πίτουρα θα πλακώσουν και οι… κότες. Μην ενοχλείστε από την επιλογή της συγκεκριμένης παροιμίας. Δεν υπάρχει καμία σεξιστική αιχμή στην κυρία Γιαννακά που αναστάτωσε με την παρουσία της την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνον… πολιτική.

Σε αυτό το σημείο οι παροικούντες την (αριστερή πλευρά της) Ιερουσαλήμ έχουν αρχίσει -και με το δίκιο τους- να εκνευρίζονται. Δεν θα μπορούσαν όμως να φανταστούν ότι το επόμενο καίριο χτύπημα θα ερχόταν μερικά εικοσιτετράωρα αργότερα. Όταν η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα αποφάσιζε να συμπορευτεί με ένστολους αστυνομικούς για την υπεράσπιση ενός ειδικού μισθολογίου και χωρίς άλλο ιδεολογικό ή επικοινωνιακό οπλισμό. Έτσι λοιπόν, βουλευτές της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων και η “μπουγελωμένη” από τον εκπρόσωπο του κοινοβουλευτικού νεοναζισμού, Ρένα Δούρου, βρέθηκαν πλάι σε όλη την κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, να πορεύονται υπέρ του ειδικού μισθολογίου των ένστολων. Ιδεολογικά ξυπόλητοι και γυμνοί από εξοπλισμό. Χωρίς συνθήματα για τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας, χωρίς πανό εναντίον της ρατσιστικής δράσης ένστολων της ΕΛ.ΑΣ και του λιμενικού, χωρίς καν ένα αίτημα για κατάργηση όλων των ειδικών μισθολογίων, που ούτως ή άλλως αποτελούν κακοφωνία για κάθε νοήμονα αριστερό. Το ότι ο Κασιδιάρης ήταν δύο μέτρα πιο δίπλα εν μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών από τα σώματα ασφαλείας δεν είναι το μείζον. Είναι το κερασάκι, σε μία επικοινωνιακή τραγωδία, που όμως έχει πολύ συγκεκριμένα και διακριτά πολιτικά επακόλουθα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται διατεθειμένος να διαρρήξει τις σχέσεις του με το στενό του πυρήνα και να επιλέξει διευρυμένες συμμαχίες με το πιο ευκολόπιστο, απολίτικο, αλλά και τυπικά συμφεροντολογικό, κεντρώο κοινό. Χωρίς να επιδιώξει καν τον -χρονοβόρο- κοινωνικό μετασχηματισμό. Μπροστά στο ενδεχόμενο μίας γρήγορης κατάρρευσης του κυβερνητικού εξαμβλώματος Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, επιδιώκει την εξίσου ταχεία συγκομιδή ψήφων. Όταν όμως η χαλάρωση των ορίων και των αξιών φτάνει σε τέτοια σημεία που να επιτρέπει την συμπόρευση βουλευτών της Αριστεράς με νεοναζιστικά σκουπίδια και κοινούς εγκληματίες, χωρίς καν να κραδαίνετε τα ιδεολογικά σας λάβαρα, τότε σύντροφοι υπάρχει κάτι πολύ σάπιο στο Κολχόζ της Δανιμαρκίας. Κι αν νομίζετε ότι είναι δυνατή η εξημέρωση του ναζιστικού θηρίου, η πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία είναι αμείλικτη. Όχι μόνο είστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσετε, αλλά -ακόμη χειρότερα- είστε στα πρόθυρα του να συντελέσετε έμπρακτα στην αναβίωσή της.

Υ.Γ.1 Οι πιστοί κομματικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ αντέτειναν ότι δεν είναι καιρός για ρήξη με τους χρυσαυγίτες και ότι δεν μπορούσαν ούτε να τους διώξουν, ούτε να εγκαταλείψουν τους ένστολους σε αυτούς. Αντί απάντησης, τους φρεσκάρω τη μνήμη: Τους θυμίζω τι έγραφε η Αυγή, τον Φεβρουάριο του 2012 όταν το ΚΚΕ και το Σωματείο των χαλυβουργών κατηγορήθηκαν «για την πρωτοφανή ενέργειά τους να επιτρέψουν σε νεοναζί να βρεθούν στο πλευρό των απεργών»

Υ.Γ.2 Ούτε το ΚΚΕ είναι άμοιρο ευθυνών, καθώς η μονολιθική επιλογή να στηρίζει με την εθιμική παρουσία του ό,τι μπορεί να βαφτιστεί “εργατικός αγώνας”, έφερε και το ΠΑΜΕ χθες δίπλα σε χρυσαυγίτες

Πρώτη δημοσίευση: tometopo.gr

Ετικέτες: , , , , , , , ,

6 responses to “Οι λεπτές κόκκινες γραμμές της «Κυβερνώσας Αριστεράς»”

  1. Ioulianos says :

    Πως ορίζουμε την εργατική τάξη ;
    Οποιοδήποτε υποκείμενο της κοινωνίας μας ανήκει σε αυτήν την τάξη άρα την ορίζουμε ως ύπαρξη συνόλου με κοινό σκοπό και μια συνολιστική σκέψη;
    Ή μήπως πρέπει να διακρίνουμε τα αντικείμενα που ανήκουν στην εργατική τάξη από αυτά που δεν ανήκουν;
    Είναι εργαζόμενοι οι αστυνομικοί. Ε; Μην τους αφήσουμε στα χέρια των φασιστών. Ε; Να τους μάθουμε και ανάγνωση και προπαίδεια;

    Έχει η αστυνομία θέση ή δεσμούς συγγένειας και αλληλεγγύης έστω και εφήμερα έστω και διαβαθμισμένα και ασαφή, με τους εργατικούς αγώνες;
    Το ΚΚΕ πιο «διακριτικά» από το ΣΥΡΙΖΑ- με άλλοθι την «εργατική» πορεία των αστυνομικών έδωσαν νόημα στο αστικό και σύνθημα δυο λέξεων, «όλοι μαζί». Ως Έλληνες εννοείτε, καθώς η παρουσία ολόκληρης της κοινοβουλευτική ομάδας των φασιστών –χασάπηδων της ΝΔ και των καθαρόαιμων Ελλήνων του Καμένου αναγκαστικά προσηλύτισε την «αριστερά» .Προσέφεραν δηλαδή, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ολότητα και εγγύτητα ολοκληρωτική, χάνοντας την ταυτότητα τους . Όλα «είναι» σύντροφοι; Όλα είναι μια δομή;
    Αύριο σύντροφοι έχουν σειρά οι δικαστές;

  2. παύλος says :

    Ενώ, για παράδειγμα, οι εργάτες ενός εργοστασίου που ξέρουν ότι ρυπαίνει, αλλά σιωπούν και μάλιστα απομονώνουν ή και διώκουν συναδέλφους τους που θέλουν να αντιδράσουν στη ρύπανση του εργοστασίου, είναι αγνότεροι και αυθεντικότεροι εργαζόμενοι από τους αστυνομικούς; Και τα παραδείγματα θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν…
    Ωστόσο ο συγγραφέας έχει δίκιο στο ότι η οποιαδήποτε συμμετοχή σε κινητοποιήσεις αστυνομικών ή άλλων εργαζομένων πρέπει να γίνεται με κριτικό τρόπο και χωρίς υποταγή σε συντεχνιασμούς. Αλλά αυτό αφορά τους πάντες και όχι μόνο τους αστυνομικούς.

  3. Capybara says :

    Σε αδρές γραμμές καλά τα λες. Νομίζω ότι γενικά οι επιλογές αυτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν σαν κεντρικό άξονα τη διάθεση να μην τρομάξει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους και να δείξει «υπεύθυνο» προφίλ.

    Συναντήθηκε με τον Πέρεζ, παρόλο που αυτός είχε το ρόλο του Κουβέλη, χωρίς κόκκινες γραμμές, στην κυβέρνηση Σαρόν και κρύφτηκε πίσω από το πρωτόκολλο για να δικιολογήσει μια στάση μη υπερασπίσιμη. Τα επιχειρήματα που ακολούθησαν στην Αυγή (του στυλ θα σώσουμε τον κόσμο πριν σώσουμε την Ελλάδα;, θα έχουμε σχέσεις με το Ισραήλ όχι σε στρατιωτικό, αλλά σε επίπεδο αγροτικής πολιτικής -θα αγοράζουμε προϊόντα που δεν γνωρίζουμε αν προέρχονται από τους παράνομους εποικισμούς άραγε;- και τουρισμού, ότι δεν είναι ρεαλιστικό να ακολουθήσουμε μια πολιτική τόσο μειοψηφική σε επίπεδο ΕΕ κ.λπ.) θυμίζουν Σημίτη (πρώτα η Ελλάδα) και ακυρώνουν κάθε αντιϊμπεριαλιστική πολιτική πρακτική της αριστεράς μέχρι σήμερα, από τις διαδηλώσεις για τον Οτσαλάν ως αυτές για τον πόλεμο στο Ιράκ, δικαιώνοντας τον ρεαλισμό των αντιπάλων της, μόνο και μόνο -υποψιάζομαι- για να γλύψει αυτούς που τον ψήφισαν και θέλουν ΑΟΖ σε συνεργασία με το Ισραήλ.

    Το ζήτημα της «ΠΑΣΟΚΟποίησης» είναι πιο σύνθετο. Είναι άλλο φαινόμενο οι διάφοροι καιροσκόποι και άλλο ένας κόσμος του ΠΑΣΟΚ που έφυγε με γνήσια σοσιαλδημοκρατική λογική. Δεν νομίζω ότι η είσοδος στην αριστερά έχει κάποιου τύπου προθεσμία που κάποιοι την έχασαν. Συχνά για να φύγεις από τον πολιτικό χώρο που ήσουν μια ζωή γεμάτος αυταπάτες και δικιολογώντας τα αδικιολόγητα, χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ. Άλλωστε πολλοί αριστεροί για να διαχωριστούν από την ΕΣΣΔ, παρά την Ουγγαρία, την Πράγα, την Πολωνία, το Αφγανιστάν, τις διώξεις αντιφρονούντων, την ειρηνική συνύπαρξη κ.λπ. κ.λπ. έπρεπε να δουν πρώτα να πέφτει το ανατολικό μπλοκ στα κεφάλια τους. Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα και αν κάποιοι είναι ξένο σώμα είναι μάλλον η ΔΕΑ και η ΚΟΕ (που έχει προσχωρήσει σε όλες τις επιλογές της ηγεσίας και η προσωπολατρεία του Ρινάλντι, που είναι και ζωντανός, είναι εντονότερη από αυτήν των πρώην ΠΑΣΟΚων για τον Αντρέα) παρά ο «Νέος Αγωνιστής». Το ζήτημα δεν είναι να βρίσει κανείς όσους ήταν ΠΑΣΟΚτζήδες μέχρι το 2009, αλλά να εντάξει αυτούς που είναι ειλικρινείς και τίμιοι βάζοντάς τους σε μια άλλη πολιτική και αξιακή αριστερή λογική και να μη γίνει ΠΑΣΟΚ ο ίδιος. Άλλωστε, αν η αριστερά θέλει να γίνει μαζική στον δημοκρατικό κόσμο (όσον έχει απομείνει) του ΠΑΣΟΚ θα βρει την κύρια δεξαμενή του και όχι π.χ. στους μάρτυρες του Ιαχωβά.

    Όσον αφορά τα σώματα ασφαλείας. Η επίδειξη κομφορμισμού έχει ξεπεράσει τα όρια. Προφανώς, δεν περιμένει κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ να πει ότι όλοι οι μπάτσοι είναι καθάρματα (που δεν ισχύει κιόλας) και το να είσαι υπέρ της μείωσης μισθού για οποιονδήποτε δεν βγάζει πάρα πολλά, είναι ένα ζήτημα, υπάρχει, παρόλαυτά, πολύ μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο να βγάλεις μια ανακοίνωση, που να αναφέρεται εκτός από τα μισθολογικά -για να μην αποξενωθείς από μια δημοκρατική μειοψηφία στο εσωτερικό των σωμάτων ασφαλείας- και στον κατασταλτικό τους ρόλο & τα φαινόμενα ρατσιστικής και συμμορίτικης συμπεριφοράς και στο το να κρατάς το πανώ τους δίπλα στους Χρυσαυγίτες.

    Ο Τσίπρας μάλλον πιστεύει στη λογική του ώριμου φρούτου και φοβάται μην τρομάξει τους νέους του ψηφοφόρους, προτιμώντας να γλύψει τα συντηρητικά τους αντανακλαστικά, από το να οργανώσει αντιστάσεις και ρήξεις, αναλαμβάνοντας και το ρίσκο που συνεπάγονται. Αν όμως επιθυμείς να αλλάξει η πορεία του τόπου, οφείλεις να στηριχθείς σ’ αυτούς που επιλέγουν τη σύγκρουση και να προετοιμάσεις όλο το λαό γι’ αυτήν, αφού αν είσαι ειλικρινής, αργά ή γρήγορα θα προχωρήσεις σ’ αυτήν και θα χρειάζεσαι τη στήριξη πλατιών μαζών, που θα είναι έτοιμες γι’ αυτήν, θα την έχουν συνειδητά επιλέξει και δεν θα τη φοβούνται. Το να στηρίζεσαι σε όσους φοβούνται να ρισκάρουν και ελπίζουν πως μόνο ψηφίζοντας θα αλλάξουν τις ζωές τους (μακάρι να γινόταν, άλλωστε αυτό είναι το δημοκρατικό, πλην όμως μη ρεαλιστικό) έχει κοντά ποδάρια.

  4. giorgalis says :

    Δεν μπορώ με τίποτα να φανταστώ/καταλάβω πως μέσα στα επόμενα 732.5 χρόνια, θα μειωθούν/εξαλειφθούν (γέλασε κανείς; ) οι 851 εκατομμύρια άνεργοι αυτής της χώρας και πως θα φτάνουν οι μισθοί όλων για να μπορούν να αγοράζουν σοκολάτες και παγωτά στα παιδιά τους κάθε Κυριακή, με αυτά που λέει πως θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Για μένα θα είναι πολύ πετυχημένη η διακυβέρνηση της «ριζοσπαστικής αριστεράς» αν μπορέσει να μην συνεχίσει τις «φιλελεύθερες» μεταρρυθμίσεις για 6 μήνες μετά την (αναμενόμενη) εκλογική της νίκη.
    Βάζω 20 δρχ στοίχημα όμως πως δεν θα το καταφέρει.

  5. george says :

    Ο χρόνος θα φέρει την ευκαιρία να έχουμε μια ολόκληρη εικόνα για κίνιτρα πίσω από τις κινήσεις και τις επιλογές του κάθε κόματος και των στελεχών του προσωπικά, θέλω να πιστεύω.

    Είναι όλα αυτά σχεδιασμένες κινήσεις για την ανάδειξη στην εξουσία σε ποία βάση; «Θα συμαχίσω και με τη μάνα του διαβόλου για να κάνω επανάσταση; ή «Ήρθε η ώρα να φάμε εμείς;»

    Φαντάζομαι αυτές οι σκέψεις/βλέψεις υπάρχουν και τώρα μοιρασμένες στον πολιτικό χώρο και όχι μόνο. Είναι όμως ρεαλιστική και εφικτή μία ριζική και εκνέου αλλαγή της αντιληψης και άσκησης πολιτικής μιας κοινωνίας χωρίς να υπάρχει ο χρόνος τουλάχιστον για να γίνει αυτό; και χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία όπως η μόρφωση, παιδεία, κλπ; και κατα την διάρκεια μιας περιόδου καταστολής της ίδιας της αξίας της ανθρώπινης ζωής, που τώρα πια συμβαίνει και σε εμάς και μάλλον θα συνεχίσει να εξαπλώνεται;

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: