Η πλατεία Συντάγματος δεν είχε δράκο

Εκείνο το απόγευμα της Τετάρτης 25ης Μαΐου του ‘11, στο τρίτο κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, χωρίς κομματικό ή συνδικαλιστικό καπέλο, βρέθηκα κι εγώ παρασυρμένος περισσότερο από την περιέργεια, παρά από κάποιο αγωνιστικό εφαλτήριο. Αν κρίνω από τα πρόσωπα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που περιφέρονταν στην πλατεία τις πρώτες ώρες, μάλλον οι περισσότεροι ήταν παρακινημένοι από την ίδια περιέργεια. Λίγες ώρες μετά και ενώ έπρεπε να αποχωρήσω «δια προσωπικούς λόγους», έκανα μία παρατήρηση σε ένα φίλο:

«Αν μέχρι το βράδυ όλοι αυτοί αρχίσουν να μιλάνε μεταξύ τους και στηθεί συνέλευση, φίλε μου θα έχουμε κερδίσει».

Και μέχρι το βράδυ μάθαμε να συζητάμε. Ήσυχα και απλά. Αρχίσαμε να καταλαβαινόμαστε…

(Περισσότερες πρώτες εντυπώσεις έγραψα λίγες μέρες αργότερα στον Παραλληλογράφο  – ρίξε μία ματιά, γιατί είναι ίσως ακόμη πιο καίριες σήμερα)

Στη χώρα των λωτοφάγων, όλα τα παραπάνω αποτελούν μία παλιά ξεχασμένη ιστορία. Εδώ ξεχάσαμε μέσα σε ένα εξάμηνο το «λεφτά υπάρχουν» του ΓΑΠ και πήγαμε βουρ στα «λεφτά δεν υπήρχαν ποτέ» της Κατσέλη και το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Τα δύο και βάλε χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η συνέλευση της πλατείας Συντάγματος αντιστοιχούν σε γεωλογικό αιώνα για το χρυσοψαρικό μνημονικό του Έλληνα μιντιοφάγου. Φυσιολογικά λοιπόν, επιχειρούν να μας πείσουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα είδος εξωδιαστημικού ιού που προσέβαλε μαζικά τον πληθυσμό το καλοκαίρι του 2012. Κι αν ήταν μόνο αυτό, ίσως και να γελούσαμε. Το ζήτημα είναι ότι θέλουν να πιστέψουμε ότι οι πρώτοι φορείς του εν λόγω ιού εμφανίστηκαν το Μάιο του 2011 στην πλατεία Συντάγματος. Ήταν δε όλοι Αριστεροί και Αναρχικοί και μετέδιδαν το νόσημα αποκλειστικά σε αθώους και αφελείς πατριώτες και υπερήλικες τακτικούς θαμώνες των ΑΤΜ.

Έχω γράψει τόσες φορές ότι η οικονομική κρίση συνέθλιψε πρώτα και κύρια τη λογική κι έπειτα τη μνήμη, ώστε γίνομαι κουραστικός. Η προσπάθεια που κάνω να αστειευτώ ή και να χλευάσω την μικροκομματική διαχείριση της πραγματικότητας, από τις μιντιακές ντουντούκες που παπαγαλίζουν ετοιματζίδικες μανιέρες πολιτικών γραφείων (μαζί με τα συντακτικά τους λάθη) έχει καταντήσει μία ψυχολογική άσκηση συμπίεσης της αγανάκτησης που νιώθω κάθε φορά που προσβάλουν τόσο βάναυσα τη νοημοσύνη μου.

Όλως τυχαίως, οι βιαστές είναι μονίμως οι ίδιοι. Αυτοί οι ολίγιστοι που καταφέρνουν να βρίσκονται στην εξουσία, ακόμη κι όταν έχουν φάει ένα μεγαλοπρεπέστατο χαστούκι από την κοινωνία. Οι αιώνιοι καρεκλοκένταυροι του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού χώρου» και της «δημοκρατικής παράταξης». Οι ΠΑΣΟΚοι που λατρέψαμε να μισούμε.

Η βάρβαρη, ανιστόρητη, εγκληματικά προκλητική και προκλητικά βλακώδης θεωρία των «δύο άκρων» που περιπαίζει τη λογική και δυναμιτίζει την ξεχαρβαλωμένη κοινωνική συνοχή, ξαναχτύπησε. Σενάριο της αντιφασιστικής κωμωδίας που προβάλλεται σε όλα τα κανάλια, με πρωταγωνιστές τους κουμπάρους του «συνταγματικού τόξου». Αυτού του «συνταγματικού τόξου» που έκανε το Σύνταγμα της Ελλάδας χαρτοπολτό και το Κοινωνικό Συμβόλαιο κωλόχαρτο. Που άπλωσε χιλιόμετρα συρματόπλεγμα στον Έβρο κι έχτισε στρατόπεδα συγκέντρωσης για αλλοδαπούς. Που διέσυρε κι έχωσε στη φυλακή χρήστριες ναρκωτικών, γυναίκες με HIV. Ειδικά όμως θα σταθώ στην εμμονή των Παπανδρεϊκών -που μίσησαν με όλη τους την ψυχή την πλατεία Συντάγματος- να βλέπουν την απαρχή του νεοναζισμού στους «αγανακτισμένους» της πλατείας.

Οι εξουσιομανείς, εξουσιολάγνοι και οι ορφανοί ψηφοφόροι τους, δεν μπόρεσαν ποτέ να χωνέψουν το τι συνέβη στην πλατεία Συντάγματος. Μπορεί να βγήκε μόνο ο γουρουνόστομος (και ουχί ελευθερόστομος) Πάγκαλος να μίλησε για «μαλάκες, κομμουνιστές και φασίστες», αλλά μη γελιόμαστε. Και ο πλέον καλοξυρισμένος γιάπης «εκσυγχρονιστής», στην παρέα του τα ίδια ισχυριζόταν. Δεν θα μπορούσε κι αλλιώς, αφού για εκείνους όλους η πλατεία ήταν ευθύς εξαρχής χώρος προσέλευσης τραμπούκων και κανιβάλων. Κάτι κτηνών που τις νύχτες έτρωγαν μωρά σημιτικών. Ακόμη και οι πιο σώφρονες και ψύχραιμοι των «εκσυγχρονιστών» ταύτισαν το αίτημα για Άμεση Δημοκρατία με το φασισμό και το ρατσισμό. Συνεχίζουν δε να το κάνουν ακόμη και σήμερα εν μέσω θεαματικών αντιφάσεων και λογικών αλμάτων επί κοντώ.

Επειδή δεν υπάρχει γιατριά για την κοντή μνήμη, παρά μόνο η επανάληψη και η κόντρα επανάληψη, θυμίζω σε όλους αυτούς τους δήθεν αγαπητικούς της σοσιαλδημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, τι έγινε εκείνους τους λιγοστούς μήνες της πλατείας Συντάγματος – πριν δηλαδή έρθει ένας άλλος μέγας προοδευτικός, ο Γιώργος Καμίνης, και μαζέψει τα απομεινάρια της συνέλευσης με τις σκουπιδιάρες του Δήμου.

Στην πλατεία Συντάγματος αγαπητοί οπαδοί του τεταρτοδρομιστή Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, κάποιες δεκάδες χιλιάδες πολίτες ξαναγνωρίστηκαν από την αρχή. Ορισμένοι από αυτούς έκατσαν και τα είπαν μεταξύ τους. Κάποιοι λιγότεροι ονειρεύτηκαν ότι θα μπορούσαν να έρθουν λίγο πιο κοντά στην πραγματική δημοκρατία. Εκείνη δηλαδή που φέρνει εξίσου τη διακυβέρνηση και τις ευθύνες που απορρέουν από αυτήν στα χέρια του πολίτη και όχι στο αντιπροσωπευτικό νταβατζιλίκι και την επιχειρηματική ολιγαρχία. Κάποιοι άλλοι ξεχαρμάνιασαν, βρίζοντας και μουντζώνοντας, την κακή τους την ψήφο και την κακή τους τη μοίρα. Πρακτικά δηλαδή, μούτζωσαν τους καθρέφτες τους. Υπήρξε και μία χούφτα ελληνορθόδοξων, καζακικών, θεοδωρακικών, σπιθών και λοιπών άκακων γραφικών που στην καλύτερη κατέληξαν ψηφοφόροι του Καμένου και στη χειρότερη καταναλωτές αντικαταθλιπτικών. Κοινωνικά υποσύνολα, με ένα κοινό υπερσύνολο (συνάντησης): τα υπαίθρια σαντουϊτσάδικα στη Φιλελλήνων.

Αν θέλετε να βρείτε την πηγή του νεοναζισμού οφείλετε να ψάξετε σε άλλες γειτονιές. Οφείλετε να δείτε τι πετύχατε με τη συστηματική γκετοποίηση μεταναστών και τα πογκρόμ που τις ακολούθησαν. Ποιοι μπούκωσαν με εθνικές κορώνες, ένα μάτσο υπηκόων μίας μόνιμα εξαρτημένης Βαλκάνιας χώρας; Να αναζητήσετε (στην οικία σας) εκείνους που εξέθρεψαν κάποιους άλλους «αγανακτισμένους». Καλό είναι να θυμηθείτε ποιοι αποκάλεσαν γραφικούς όσους φώναζαν ότι δεν πρόκειται για «κατοίκους» αλλά για οργανωμένους χρυσαυγίτες, μπράβους της νύχτας, μαχαιροβγάλτες και μαφιόζους.  Μήπως ήσασταν εσείς;

Οφείλετε επίσης να δείτε ποιος τσαλάκωσε πρώτος το κατ’επίφαση δημοκρατικό σύστημα και ποιος ξεφτίλισε τις θεσμικές βάσεις του. Ποιος έδωσε τις λαβές να καταρρακωθεί όλος ο -ήδη κακοφορμισμένος- κοινοβουλευτισμός, απαξιώνοντας τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, χλευάζοντας τα δημοψηφίσματα, χτυπώντας και ψεκάζοντας με χημικά όσους τολμούσαν να αμφισβητήσουν την ολιγαρχία σας, και -το χειρότερο- αδιαφορώντας για τα πρώτα θύματα της δικής σας τελικά κρίσης.

Η πλατεία Συντάγματος όχι μόνο δεν εξέθρεψε το ναζισμό, αλλά τελικά αποδείχτηκε το καλύτερο καταπραϋντικό ενός ενδεχόμενου εκρηκτικού κοινωνικού ξεσηκωμού, χωρίς πολιτικό μπούσουλα. Αντί να βουτήξουν τα όπλα, μούτζωσαν. Αντί να μπαλαμουτιάσουν πολιτικούς απατεώνες, κάθισαν και κουβέντιαζαν δίπλα στο συντριβάνι.

Όλο και κάποιον θεό να δοξάζετε που η λεγόμενη «πάνω πλατεία» δεν ξεπέρασε ποτέ τα όρια του γραφικού καρναβαλιού και η «κάτω πλατεία» τα σύνορα του γκρουπ θέραπι.

Zaphod

Υ.Γ. Φίλε «μεταρρυθμιστή» και όψιμε αντιφασίστα, επειδή ξέρω ότι σου αρέσουν οι αριθμοί, δες κι αυτούς εδώ.

Ετικέτες: , , , , ,

5 responses to “Η πλατεία Συντάγματος δεν είχε δράκο”

  1. O_Kanalarhis says :

    Πόσο εύκολα ξεχνάμε στο συνονθύλευμα της κάτω πλατείας πόσοι έκαναν τους αγωνιστές κρύβοντας ότι επί 20 ή 30 χρόνια ήτανε μικροαστοί, γιαπιδάκια που τολμούσαν για πρώτη φορά να μιλήσουνε, γιατί τώρα πια παίζονταν στα ζάρια ο μισθούλης που πήραν φιλώντας χαλάκια υπουργικών γραφείων. Σαν να μην είχαμε ζωή, αξιοπρέπεια, αγώνες κι αγωνίες πριν έρθει το σύνταγμα, και σα να μη μας τα γαμούσαν όλα αυτά, ακριβώς τα τυπάκια αυτά απ’ το ’81 μέχρι σήμερα. Σαν να μην ήταν η ανοχή της κάτω πλατείας στην επάνω και συνενοχή στο λαικισμό της ιαχής “είμαστε Έλληνες, έξω οι Γερμανοί” και “οι προδότες στο Γουδί”.

    Σαν να μην τους βλέπεις τώρα στα σόσιαλ μίντια να σέρνουν τη μιζέρια τους και το “θα σε φάω ζωντανό για να γίνω εγώ”, σαν να μην ομολογούν μεγαλοφώνως ότι σ’ αυτό ελπίζουν, προσδοκούν και ονειρεύονται, στη νέα μεταπολίτευση που θα τους κάνει δαμανάκηδες και λαλιώτηδες. Ξανά δηλαδή αυτό που ήταν τόσα χρόνια, μάνατζερς και γιάπηδες, απλά με άλλη τώρα ειδίκευση, πιο τρέντι, πιο κουλτουριάρικια, πιο δαφνοστεφανωμένη απ’ τα παράσημα της επανάστασης της καντίνας με τα βρώμικα.

    Πως εμπεδώθηκε και έγινε κράτος το “όλοι ίδιοι είναι”, το “έξω τα κόμματα”, το “κρεμάστε τους”; Εμείς δε φταίμε πουθενά; Δεν ξέρεις τα σπρωξίδια που πέφτανε για να πάρουν πρώτοι το μικρόφωνο; το “στ’ αρχίδια μας τι θα πει η συνέλευση”, γιάπηδες πριν που μας γαμούσαν τη ζωή, “αγωνιστές” τώρα μεταλλαγμένοι απ’ τον εμποτισμό των χημικών των μπάτσων; Σαν να μην απαξίωσε η πλατεία όλη την πολιτική σκέψη που γεννήθηκε τον προηγούμενο αιώνα απλά και μόνο γιατί δεν μπόρεσε να τη γνωρίσει καθώς ήταν κλεισμένη στα ραχατλίδικα γραφεία της, σαν να μην φωνάζανε “έξω τα κόμματα” γιατί ποτέ δε διάβασαν ένα βιβλίο για νάχουνε κι ένα πολιτικό επιχείρημα, γιατί δεν προλάβαιναν είχαν να ακούσουν λάμψη εφεμ και να ρίξουν ένα εμετό στις τουαλέτες του σκυλάδικου που τραγουδούσε ο νότις, σαν να μην είχαν διάβασμα κι αυτοί τόσα χρόνια λόγω σπουδών στο εξωτερικό. Άμεση δημοκρατία για πολλούς ήταν μια δικαιολογία, το εύκολο να πουν, αφού όλα τα άλλα ήταν δύσκολα, χρειάζονταν συλλογικότητες, κουλτούρα, διάβασμα, αγώνες, ιστορία, συγκρότηση.

    Στημένη είναι η θεωρία των δύο άκρων ακριβώς όπως το λες, Το μείζον είναι όπως το λες και το έλλασον ακριβώς όπως το λες. Όμως ανάμεσα στο γέρο που τρέμοντας πήρε το μικρόφωνο στην πλατεία να πει την τίμια αλήθεια του και στους άπειρους, σιχαμένους μικροαστούς που πάσχισαν να στήσουνε καριέρα αγωνιστή μαζεύοντας αναμνηστικά στο instagram για να τα δείχνουν στα παιδιά τους μετά από χρόνια, όπως δείχνανε οι ανύπαρκτοι στην αντίσταση αυτοί που πέρασε απλά ο ελλασ απ’ το χωριό τους ένα πρωί, τα πιστοποιητικά εθνικής αντίστασης που έδινε το πασοκ, υπάρχει ένα χάος. Κι εντός του φυτρώνουνε οι λογικές, η πρακτικές και η ψυχολογία του φασισμού.

    Αν υπάρχει μικροπολιτική και μακροπολιτικία η μία έχει μυωπία κι η άλλη πρεσβυωπία.
    Μην κάνουμε ότι δε φταίει το σύνταγμα καθόλου, μια χαρά φταίει κι αυτό. Ή για να είμαστε ειλικρινείς, το σύνταγμα ήταν σαν το χασίσι, όπου ως προιόν αυξάνει το ήδη υπάρχον, ο βλάκας γίνεται πιο βλάκας κι ο έξυπνος πιο έξυπνος. Κι η πλατεία, τους με συνείδηση ανθρώπους τους έκανε ακόμη πιο συνειδητούς και τους μαλάκες πιο μαλάκες.
    Όσο δε λέμε την αλήθεια που βρίσκεται ανάμεσα στην πρεσβυωπία και τη μυωπία μας, τους βοηθάμε γιατί λέμε τη μισή αλήθεια.
    Απ’ τη μούτζα μέχρι τη χρυσή αυγή υπάρχει απόσταση χιλιομέτρων, τρία εκατομμύρια γόπες πεταμένες στα χιλιόμετρα αυτά οι δικές μας μαλακίες.

    • ToSofoPaidi (@ToSofoPaidi) says :

      Από πότε κάτι που συμβαίνει στην κοινωνία δεν αντηχεί τις απόψεις αυτής; Γιατί περιμέναμε, ως αγνοί επαναστάτες, το Σύνταγμα και κατ’ επέκταση τα social media να βρίσκονται αποκομμένα από την ήδη διαμορφωμένη, εδώ και δεκαετίες μεταπολιτευτικές, κοινωνία; Το Σύνταγμα δεν προέκυψε ως παρθενογέννεση, αλλά ως ενστικτώδης, αν και κατ’ αντιγραφή, αντίδραση μιας εν βρασμώ κοινωνίας. Μιας κοινωνίας στην οποία οι ήδη περιθωριοποιημένοι συνέχισαν εκεί ή ακόμα βαθύτερα, οι μικροί τέθηκαν στο περιθώριο και ένα κομμάτι των μεσαίως βολεμένων αισθάνθηκε να του αγγίζουν τα «ιερά και τα όσια» της καλοπέρασης του. Όλο αυτό το συνονθύλευμα βρέθηκε ξαφνικά σε μια πλατεία, την οποία ουδείς από τους «ψαγμένους επαναστάτες» κατ’ επάγγελμα και κατ’ ιδεολογία δεν είχε προβλέψει, να ψάχνει να βρει δρόμους, να ψάχνεται και να συνομιλεί (πράγμα παράδοξο έως τότε). Αντέγραψε λοιπόν δρόμους από τους Ισπανούς και τους Άραβες, δοκίμασε νέους ή δεν δοκίμασε τίποτα και παρέμεινε σε αυτό που του έφτανε το μυαλό του, μούντζωσε, έβγαλε «εθνική χολή», βρέθηκε στην κερκίδα του γηπέδου που πάντα συζητούσε στα καφενεία, αυτή τη φορά με την κάλυψη της μάζας. Βγήκε όμως, πήγε στην πλατεία και έκανε όσο του κόφτει. Λίγο ή πολύ…

      Και κάποιοι μικροαστοί είδαν, «αγόρασαν» και ίσως σκέφτηκαν και άλλαξαν. Κάποιοι λίγοι, όχι πολλοί. Ε και; Ουδέν μεμπτόν, άλλωστε ποιοι είμαστε εμείς που ως άλλοι φορείς πολιτικής και ιδεολογικής καθαρότητας μοιράζουμε αριστεροπαράσημα και αναρχοπαράσημα στο πόπολο; Ποιοι είμαστε εμείς που θα κατηγορήσουμε μια κατάσταση, με τα καλά και με τα κακά της, πως ανέθρεψε τις λογικές του φασισμού, όταν δε εμείς οι ίδιοι δεν πράξαμε σχεδόν τίποτα για να τον πολεμήσουμε, παρά μόνο κραυγάσαμε λίγο ή πολύ και επιβεβαιωθήκαμε (χωρίς αντίκρυσμα ουσιαστικό) αργότερα γι’ αυτό που ήρθε; Ή μήπως μέσα στην αδράνεια μας η δικαίωση είναι το αυνανιστικό χάπι που εξ αρχής επιθυμούσαμε; Πότε στην παγκόσμια ιστορία ένα κίνημα ήταν ομοιογενές και 100% επαναστατικό για να ζητήσουμε από το Σύνταγμα να παίξει αυτόν τον ρόλο; Μήπως ήταν ο Μάης του ’68; Μήπως ήταν το Πολυτεχνείο; Μήπως ήταν η αραβική άνοιξη ή η πλατεία Ταξίμ στην Τουρκία; Όχι βέβαια! Ας μην πέφτουμε από τα σύννεφα λοιπόν.

      Τα χειρότερα ήρθαν μετά την πλατεία Συντάγματος και είναι τουλάχιστον άδικο, αν όχι ηλίθιο, να κατηγορούμε αυτήν πως τα έφερε. Η πλατεία Συντάγματος υπήρξε μια στιγμή στην ιστορία που τρέχει, έκανε τον σύντομο κυκλο της και άφησε μια σφραγίδα, μικρή ή μεγάλη θα δείξει, στην χρονογραμμή. Αν είχε να δώσει κι άλλα θα την είχαμε ξαναδεί, όμως αυτή πέθανε μια και καλή, δάρθηκε από γκλοπ και βιάστηκε από δακρυγόνα και διάνοιες. Ας μην της φορτώνουμε τις δικές μας αδυναμίες, ας μην παίζουμε κι εμείς το παιχνίδι της δεξιάς ή αριστερής καθοδήγησης που είτε θέλει να επιβάλει την τάξη και την ηθική στην άρρωστη κοινωνία, είτε να κάνει κρεμαστάρια όσα η ίδια ως αλεπού δεν φτάνει από καιρό.

  2. Pinguin Land (@pinguinland) says :

    Η πλατεία έφερε ελπίδα στον κόσμο ότι κάτι θα αλλάξει. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό θεωρώ (δεν μας ενδιαφέρει τι έγινε μετά). Το μεγάλο αλλά όμως στην πλατεία ήταν οι ταμπέλες και οι διάφορες στάμπες. Αυτό ήταν το μόνο κακό μαζί με την μάχη για την προβολή και την καρεκλίτσα. Γι αυτό στράβωσε.

    Νεοναζισμοί και λοιπά δεν υπήρχαν. Ρητά και κατηγορηματικά. Ως άνθρωπος τα έζησα από κοντά λόγω και του real-democracy.gr.

    Τα στραβά όντως ήρθαν μετά. Το μεγάλο κακό είναι η ρημάδα η τηλεόραση και τα λεγόμενα social media που δεν αφήνουν τον κόσμο να κάτσει να σκεφτεί τι κάνει και που βαδίζει.

    Ο νεοναζισμός γιγαντώθηκε (δυστυχώς) από δικές μας αδιαφορίες και τρόπου ζωής. Επικράτησε το twitter το facebook και χάθηκε η ματιά μας στον διπλανό μας.

    Ελπίζω και εύχομαι κάποτε όλοι να γίνουμε ένα έξω από ταμπέλες και στάμπες.

    Ο νεοναζισμός μόνο στον δρόμο μπορεί να καταπολεμηθεί. Όχι στα κοινωνικά δίκτυα με οργισμένα μηνυματάκια.

  3. elPre says :

    Μπράβο ρε Ζάφοντ, μπράβο.
    Αυτό μόνο, μπράβο.

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: