Εν Ντράγκι Νίκα

τσιπραςντραγκι

Με τον Τσίπρα να παίρνει σβάρνα τα μοναστήρια και τα διεθνή οικονομικά φόρα, γράφτηκαν πολλά και ακούστηκαν πολλά περισσότερα. Ως συνήθως, η κριτική κατά κύριο λόγο περιορίστηκε στα του «φαίνεσθαι» και αγνόησε την ουσία των επιλογών της ηγεσίας του Σύριζα. «Φίλοι» και εχθροί συνέπεσαν στη χαβαλεδιάρικη ορολογία που έχει καταφέρει να επιβάλει η πιο φαιδρή κυβέρνηση από ιδρύσεως του Νεοελληνικού Κράτους, προκειμένου να υποβαθμίσει τον αντίπαλό της.

Η κορύφωση της αλαλούμ κριτικής ήρθε με την εμφάνιση του Τσίπρα στη ΔΕΘ. Εκεί χάθηκε εντελώς η μπάλα και ο κάθε πικραμένος, μπροστά στο ορατό ενδεχόμενο της κυβέρνησης Σύριζα, άρχισε να αραδιάζει όλα τα κλισέ που κατασκευάστηκαν την περασμένη πενταετία. Από το «λαϊκισμό» στο «λεφτά υπάρχουν» και από την «παροχολογία» στην «υποσχεσιολογία», η Δεξιά για μία ακόμη φορά ανέδειξε το μεγαλύτερο πρόβλημά της, μαζί με τη βαθιά της προσκόλληση στην ολιγαρχία: την ανοησία.

Ούτε όμως και τα αριστερά βέλη της κριτικής δεν στερήθηκαν βλακείας. Απλά οι αιτίες σε αυτήν την περίπτωση είναι πιο άκακες. Λίγο η άγνοια της κοινωνικής πραγματικότητας, λίγο η επαναστατική ονείρωξη, λίγο τα αδιέξοδα, λίγο ο δογματισμός.

Σε κάθε περίπτωση -και σε αυτό συμφωνούν και οι δύο πλευρές- ο Τσίπρας έκανε εμφάνιση αρχηγική και έδωσε μία γερή ώθηση στη γενική πεποίθηση ότι στην επόμενη Κυβέρνηση θα βρίσκεται επικεφαλής ο Σύριζα. Και όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει η προσδοκία για την επόμενη κυβέρνηση, στην εκλογή της επόμενης κυβέρνησης.

«Ρεάλ πολιτίκ»

Φτάσαμε στο σημείο που το κουπόνι σίτισης και ο βασικός μισθός του 2012 να θεωρείται παροχή. Όχι απλά από τους Δεξιούς, οι οποίοι έχουν βαφτίσει την φτωχοποίηση υπέρ κρατικοδίαιτης εργολαβίας, μεταρρύθμιση, αλλά και από πολλούς αριστερούς που έχουν τσιμπήσει κανονικά το δόλωμα της αυτοενοχοποίησης. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε σκέψη για κοινωνικές διεκδικήσεις και λαϊκά κινήματα φαντάζει αστεία. Και μάλλον είναι.

Υπό αυτήν την έννοια, η λογική του κοινοβουλευτικού Σύριζα να μπει ένα φρένο στον κατήφορο και να γίνει διαχείριση της καταστροφής, μέσω της κατάκτησης της κοινοβουλευτικής εξουσίας είναι πράγματι ρεαλιστική. Οι προτάσεις του Τσίπρα καλύπτουν τα απολύτως απαραίτητα. Μη γελιόμαστε και κυρίως μην παρασυρόμαστε από τη συνεχιζόμενη διαστρέβλωση των εννοιών που επιτυγχάνει η Δεξιά με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ. Δεν είναι λαϊκισμός το κουπόνι σίτισης. Δεν είναι κοινωνική παροχή το ρεύμα το 2014. Δεν είναι κομμουνισμός το πρόγραμμα στέγασης – το οποίο παρεμπιπτόντως θα υλοποιηθεί κι αυτό από ιδιώτες εργολάβους.

Ο λαϊκισμός (με την αρνητική έννοια) του Σύριζα δεν έγκειται στο τι είπε ο Τσίπρας, αλλά στο τι απέκρυψε…

Κι άλλη «ρεάλ πολιτίκ»

Μιλώντας λοιπόν με όρους αυτής της κυνικής και κτηνώδους «ρεάλ πολιτίκ», μπορεί οι εξαγγελίες του Τσίπρα να είναι συμβατές με την υπάρχουσα πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αλλά αγνοούν εκείνες τις λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να εμποδίσουν ακόμη κι αυτά τα ελάχιστα, πλην εφικτά. Πρόκειται για όλα εκείνα που δεν είπε ο Τσίπρας στη ΔΕΘ.

Ενώ ακούσαμε για ρωγμές στο νεοφιλελεύθερο δογματισμό και για κατάργηση πολιτικών που επιχείρησε να επιβάλει η Γερμανία στην ΕΕ, δεν ακούσαμε για τα υπαρκτά και ορατά περιθώρια εντός του δομικού πλαισίου της ΕΕ. Είναι σεβαστό ότι κεντρική επιλογή και του Σύριζα αποτελεί το να κρατήσει την Ελλάδα, μπορεί όχι απαραίτητα εντός ευρωζώνης, αλλά σίγουρα εντός ΕΕ, πάσει θυσία. Άσχετα από το κατά πόσο μπορεί να διαφωνεί κανείς με την επιλογή αυτή. Τουλάχιστον δεν το κρύβει, ούτε «τα μασάει». Διόλου σεβαστό όμως το να παριστάνει ότι αγνοεί το δεδομένο -ιδρυτικά- πολιτικό πλαίσιο της Ένωσης.

Εφόσον λοιπόν μιλάμε με όρους «ρεάλ πολιτίκ», ακόμη κι αυτά τα ελάχιστα και εφικτά εντός καπιταλιστικού πλαισίου, για τα οποία δεσμεύτηκε -κατά δηλώσή του- ο Τσίπρας, καθίστανται ανέφικτα χωρίς προγραμματική ρήξη με την ΕΕ. Το ενδεχόμενο δηλαδή -όχι υποχρεωτικά- να φύγει η χώρα από την Ένωση, αν βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης με το οικονομικό της ιερατείο. Απλά η επιλογή.

Ο Τσίπρας μίλησε για έναν διαλακτικό Ντράγκι (πρώην CEO της Goldman Sachs) που θα δώσει την εντολή στην ΕΚΤ να χρηματοδοτήσει τις «δημόσιες» τράπεζες του Σύριζα. Για άνεμο αλλαγής στην γερμανοκρατούμενη ΕΕ της προτεσταντικής λιτότητας. Είναι δυνατόν να αγνοεί την πραγματικότητα; Δε νομίζω. Επειδή λοιπόν δεν την αγνοεί, λαϊκίζει ακριβώς στο σημείο που παρουσιάζει ένα ενδεχόμενο φιλολαϊκής στροφής της ΕΕ, χωρίς ρήξη με το ίδιο το ευρωενωσιακό DNA.

Βέβαια ο Τσίπρας, πέρα από τη ρομαντική θεώρηση μίας σοσιαλδημοκρατικής ΕΕ, απέφυγε τις κακοτοπιές. Όταν αναφέρθηκε στο πρόγραμμα των 300.000 ανέργων δεν είπε, αλλά δεν έκρυψε κι όλας, ότι αυτό περνά από τη χρηματοδότηση των ίδιων λαμογιών που λυμαίνονται τη δημόσια περιουσία τις τελευταίες δεκαετίες. Όταν μίλησε για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα επίπεδα του 2012, δεν είπε ούτε λέξη για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και πώς αυτές θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν όλες τις συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα. Κάτι που ήδη έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, άλλωστε.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι τα όρια της πολιτικής διαχείρισης, με το λαϊκό κίνημα να απουσιάζει. Αυτό οφείλουμε να το σεβαστούμε, όσο δεν διαμορφώνουμε εμείς το κίνημα. Δεν χρειάζεται δα και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η κοινοβουλευτική εξουσία δεν μπορεί να επιτύχει καμία αξιόλογη θεσμική ρήξη, γιατί αυτό θα ήταν εν τέλει αυτοκαταστροφικό. Ούτε μπορεί κανείς να κατηγορήσει ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που επιδιώκει κι αυτό την κατάκτηση της εξουσίας, γιατί δεν προσβλέπει στην αυτοκαταστροφή του. Ακόμη και το ΚΚΕ είναι θεσμικό στα όρια της θρησκευτικής νομιμοφροσύνης.

Όχι άλλη «ρεάλ πολιτίκ»

Θεωρώ λοιπόν ότι η κριτική που θα γίνεται στο Σύριζα πρέπει να αντιλαμβάνεται την θλιβερή πραγματικότητα. Ο πήχης των διεκδικήσεων βρίσκεται στο ναδίρ. Το κοινωνικό υπόστρωμα για την ανάπτυξη οποιασδήποτε μορφής κινήματος είναι ανύπαρκτο. Στην Ελλάδα υπάρχουν εκείνοι που έχουν αποδεχτεί ότι «μαζί τα φάγαμε», και οι πολλοί περισσότεροι απογοητευμένοι επειδή η οργή των περασμένων ετών δεν οδήγησε πουθενά. Ο «λαός» για μία ακόμη φορά περιμένει να εκπροσωπηθεί από το λιγότερο κακό, μήπως και σωθεί τίποτε. Όχι γιατί θα το περισώσει ο ίδιος, αλλά γιατί η κοινοβουλευτική εξουσία θα το κάνει γι’ αυτόν.

Έτσι λοιπόν, η κριτική μου στο Σύριζα θα γίνει με βάση την ταυτότητά του, η οποία κάθε άλλο παρά ριζοσπαστική είναι. Με δεδομένο ότι αποδέχομαι πως πρόκειται για μία μετριοπαθή μορφή ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, πολύ μακριά ακόμη και από αυτόν τον -αποτυχημένο και- ήπιο ευρωκομμουνισμού.

Έχω επισημάνει ότι το πιο ανησυχητικό στοιχείο στον πολιτικό λόγο του Σύριζα είναι η διαγραφή -δια της αποσιώπησης- παλαιότερων στοιχείων που βρίσκονταν εγγεγραμμένα στην ελληνική αριστερά από δεκαετίες. Ο Σύριζα μιλά αυστηρά με όρους οικονομοτεχνικούς, όπως ακριβώς οι αντίπαλοί του. Στο κοινωνικό πεδίο που κάθε άλλο παρά άσχετο είναι με το οικονομικό, οι εκπτώσεις που κάνει είναι και πρόδηλες και καταστροφικές. Λένε ότι δεν είναι καιρός να συζητάμε για το χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, ενώ είναι ο καιρός -όπως φάνηκε και από την ομιλία Τσίπρα και τις επαφές των στελεχών του Σύριζα με την Εκκλησία Α.Ε.- να προγραμματίζουμε συνεργασίες Κράτους-Εκκλησίας προς όφελος των «αδυνάμων». Λένε ότι το σύμφωνο συμβίωσης είναι τριτεύον ζήτημα μπροστά στην οικονομική λαίλαπα που κατακαίει την ελληνική κοινωνία. Έφτασαν στο σημείο που ακόμη και απέναντι στις ρατσιστικές-φασιστικές εκδηλώσεις της καθημερινότητας, να στέκονται βαριεστημένα και ρουτινιάρικα, σα να σπαταλάνε τον πολύτιμο χρόνο τους από το σχέδιο της «σωτηρίας της χώρας».

Ενώ λοιπόν μπορώ να δεχτώ ότι ένα επικαλούμενο ως Αριστερό κοινοβουλευτικό κόμμα δεν θα παρεκκλίνει των βασικών γραμμών του κοινοβουλευτισμού και της ένταξης της χώρας σε ένα δεδομένο διεθνές (καπιταλιστικό/ιμπεριαλιστικό) μπλοκ, μου είναι αδιανόητο ότι καταφεύγει στην αποστεωμένη οικονομική διαχείριση, διαχωρίζοντας από την πολιτική τα κοινωνικά ζητήματα – όπως ακριβώς η Δεξιά. Λες και οικονομία μπορεί να υφίσταται χωρίς την κοινωνία. Σαν να αγνοεί ακριβώς εκείνους τους λόγους που ο απέραντος μικροαστισμός στρέφεται προς την Ακροδεξιά, που είναι ιστορικά γνωστοί (ακόμη και σε σχολιαρόπαιδα).

Η απομόνωση του οικονομικού πλάνου του Σύριζα, από το κοινωνικό μετασχηματισμό είναι κρίσιμη και επικίνδυνη. Αν νομίζει ότι με την επιστροφή κάποιων χαμένων κεκτημένων σε συνδυασμό με την οριακή κάλυψη των αναγκών των πιο εξαθλιωμένων στρωμάτων, χωρίς την παράλληλη σύγκρουση με τον βαθιά συντηρητικό ελληνορθόδοξο μικροαστισμό, θα ωφελήσει είτε αυτόν, είτε εν τέλει την ίδια την κοινωνία, απατάται. Ο Σύριζα κινδυνεύει να βρεθεί σε εκείνα τα ίδια τα ελικόπτερα που επικαλούνταν στην «αγανακτισμένη περίοδο» του 2010 και 2011. Κυνηγημένος από αυτούς ακριβώς τους ελληνορθόδοξους μικραστούς που εναπόθεσαν την τελευταία ελπίδα τους -με χίλιους δισταγμούς- σε ένα ξένο πολιτικό σχηματισμό. Ακριβώς γιατί αγνοεί τα περιθώρια ελιγμών εντός ευρωενωσιακού πλαισίου, σε συνδυασμό με το ότι διώχνει το σκληρό ριζοσπαστικό του πυρήνα και ταυτόχρονα δεν κάνει το παραμικρό για οποιασδήποτε μορφή κοινωνικού μετασχηματισμού. Κάτι που ενδεχομένως θα του εξασφάλιζε και μακροζωία, μέσω της ανάπτυξης πολύτιμων γι’ αυτόν κοινωνικών κινημάτων.

Αμέσως μετά τις εκλογές ζήτησα από αυτό εδώ το μπλογκ στους φίλους του Σύριζα να ανοίξουν τα χαρτιά τους. Τούς πήρε καιρό, αλλά το έκαναν. Μπορεί να μη μου αρέσουν όλα όσα είδα, αλλά σέβομαι τις επιλογές τους. Τις ήπιες, αρκούντως ρεαλιστικές και μινιμαλιστικές επιλογές τους. Εκείνα που με φοβίζουν είναι όλα όσα εγκατέλειψαν για χάρη αυτών των ελάχιστων ζητούμενων. Το κόστος της αποτυχίας θα είναι αδιανόητο. Και η ακροδεξιά που πρακτικά όχι μόνο μένει ανενόχλητη, αλλά ουκ ολίγες φορές δέχεται το ρομαντικό εναγκαλισμό του Σύριζα, καραδοκεί.

Αλίμονό μας…

Zaphod

Ομιλία Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ

Συνέντευξη Τύπου Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ

Ετικέτες:, , , , ,

3 responses to “Εν Ντράγκι Νίκα”

  1. karampas says :

    ειστε απιστοι θωμαδες.Ο συντροφος Τσιπρας θα περπατησει πανω στα υδατα οπως ο τζιζας ο εβραιος,θα αναστησει νεκρους εβραιους οπως τον Λαζαρο θα κανει το νερο της Κανα κρασι για να μπεκροπινουμε,θα περπατησουν οι κουτσοι θα δουν οι τυφλοι θα μιλησουν οι μουγκοι οι εργατες θα πληρωνονται με ραβδους χρυσου και διαμαντια,αλλα δεν μας λεει πώς θα πετυχει αυτα τα θαυματα.Πώς θα πεισει τους τραπεζιτες να διαγραψουν 150 δις ευρω και μετα θα μας δωσουν τσαμπα 15 δις χωρις τοκο για να κανουμε αναπτυξη.Μονο ο τζιζας ο εβραιος μπορει να τα κανει αυτα και ο κερδωος Ερμης

  2. simon1roi says :

    «Αν νομίζει ότι με την επιστροφή κάποιων χαμένων κεκτημένων σε συνδυασμό με την οριακή κάλυψη των αναγκών των πιο εξαθλιωμένων στρωμάτων, χωρίς την π α ρ ά λ λ η λ η σ ύ γ κ ρ ο υ σ η με τον βαθιά συντηρητικό ελληνορθόδοξο μικροαστισμό, θα ωφελήσει είτε αυτόν, είτε εν τέλει την ίδια την κοινωνία, απατάται».

    Πολύ σωστές επισημάνσεις, Ζαφ! Αλλά το -μέγα- ερώτημα είναι αυτό, που σημειώνω: θα υπάρξει στη συνέχεια (μπορεί, κατ’ αρχάς και θέλει, εν τέλει;) σύγκρουση, ΑΝ καταφέρει να εξασφαλίσει την κάλυψη των αναγκών των πιο εξαθλιωμένων στρωμάτων (τα οποία φυσικά είναι και τα πιο μικροαστικά); Ίδομεν…

    Πολύ θα ‘θελα επίσης να διαβάσω τη δική σου άποψη για το τί θα πρέπει να γίνει.

Σχολίασε άφοβα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: